A co powie tata? Modne ubrania dla ojców

Stanisław wszedł do mieszkania i od razu poczuł dreszcz niepokoju cisza była tak gęsta, iż zdawała się krzyczeć. Czy już śpią?, pomyślał. Z kuchni wyłoniły się blade żona i córka, a w ramionach małej Jadźki siedział kociak, który drżał jak liść pod zimnym wiatrem.

Ciemność otulała piwnicę, ale kociak już nie bał się mroku; przyzwyczaił się do niego, bo wiedział, iż zaraz wróci mama, nakarmi go, oblizze od czubka ogona po brzeg nosa i położy się obok, mrucząc kołysankę. Tym razem jednak matka zwlekała. Nie wydawała się sobą.

W piwnicy zawsze panował półmrok, ale maluch nauczył się w nim odczuwać upływ czasu. Gdy matka odchodziła, zwijał się w kulkę, zakrywał nos łapką i słodko drzemał. zwykle budził się, a mama była już przy nim lub przychodziła, zanim poczuł głód. Dziś jednak zegar posunął się o dwie godziny, a matka nie zjawiła się.

Zgubiła się? Porzuciła?, nie śmiał choćby pomyśleć. Coś musiało się stać. jeżeli miał rację, to oznaczało to jedynie jedno: nie długo mu pozostało.

Woda w piwnicy była pod dostatkiem; rura wodociągowa pękła dzień przed jego narodzinami i pod nią zawsze stała świeża kałuża. Jedzenia w zamkniętej przestrzeni brakowało, więc mama codziennie wyruszała na polowanie.

Kociak wstał z ciepłego kartonowego pudełka, podszedł do ściany i spojrzał w górę. Tam było jedyne niewielkie otwór, przez który wdzierało się słabe światło. Otórk był mały, a wokół niego rosły zarośla, więc praktycznie nie było jasności tylko przytłaczający półmrok, który wprowadzał w niepokój.

Zwinął tylnie łapki pod siebie i próbował podskoczyć do otworu, przez który przychodziła i odchodziła mama, ale nie udało się. Był jeszcze za mały. Próbowano dziesięciokrotnie, a każda próba kończyła się niepowodzeniem.

Gdy po kolejnej nieudanej skoku wylądował na czterech łapkach, drzwi piwnicy otworzyły się z przerażającym skrzypieniem. Nie zdążył się schować, po prostu zamarł, licząc na niewidzialność. Zauważył go najpierw staruszka, mieszkanka kamienicy, a za nią w wąski korytarz wcisnęło się dwóch mężczyzn.

Patrzcie, łasuchy! Mówiłem, iż w piwnicy kotka kociąt wylęgła. Chwytajcie je i wyrzucajcie na ulicę! ryknął jeden z pracowników spółdzielni mieszkaniowej. On jest sam, próbował się bronić drugi, ale za pół roku będzie ich dwadzieścia. Po co tu przychodzicie? Łapać, i na dwór!.

Mężczyźni biegali po piwnicy, łapiąc kociaka, podchodząc dwa razy na przerwę na papierosa. Dopiero gdy dołączyła staruszka, udało się go schwytać.

Bez Walentyny Stefańskiej nic nie zrobicie!, zawołała, przytłaczającą głośnością, bo była jednocześnie ich matką.

Kociaka wyrzucili z piwnicy, zamknęli drzwi na klucz, a otwór w ścianie zasypali tak mocno, iż choćby mucha nie przelatuje.

Znikaj, znikaj! Nie chcę cię tu widzieć! krzyczała staruszka, wypędzając go wprost na zewnątrz.

Kotek ruszył w nieznane, patrząc ze smutkiem na dom, w którym się urodził, i popłakał. Nie miał już dachu nad głową, a mama zniknęła.

Co robić? Gdzie iść? Myśli te otarły się w tle, bo otworzył szeroko oczy na świat, którego istnienia nie podejrzewał.

Dotąd jego wszechświatem był mroczny kąt piwnicy z przeciekającą rurą i maleńkim otworem w ścianie. Teraz odkrył inny wymiar, pełen światła, zapachu trawy, ludzi, latających ptaków i ryczących stworzeń z okrągłymi nogami i płonącymi oczami.

Wędrując po tym świecie, widział koty podobne do matki, ale samej matki nie dostrzegał bo nie było jej. Wydał ciche miauczenie, które przerodziło się w krzyk, mając nadzieję, iż usłyszy go ktoś.

Kotki odwracały się, patrzyły z żalem i mówiły: Przeszłyśmy to. Potem odwracały się dalej.

Wciąż tu jesteś? Powiem ci: znikaj! warknęła walentynowa Walentyna Stefańska, od dzieciństwa nieprzyjazna kotom. Nikt nie znał przyczyny jej niechęci, może po prostu nie lubiła, może wyładowywała na nich swoją złość, bo z wiekiem takie rzeczy się zdarzają.

Kotek nie miał wyboru musiał uciekać, nie wiedząc dokąd zmierza, jedynie cofnąć się od tego miejsca. Drogi powrotnej nie było; zawalone przejście uniemożliwiało powrót. Pobiegł więc, tak szybko, jak tylko mogło maleńkie serce pozwolić. Przeskakiwał drzewa, krzaki, ludzkie twarze i samochody, aż zawroty głowy zmusiły go do zatrzymania.

Dorośli patrzyli na niego i uśmiechali się. Dzieci przytaczały palcami, prosząc rodziców, by zabrał go do domu, ale ich prośby nie miały echa. Jedna mama zapytała syna:

Zrezygnujesz z gry na tablecie? jeżeli tak, zabierzemy go do domu.

Nienie, odpowiedział chłopiec, podgryzając czekoladowe lody na patyku.

Kotek spojrzał na niego i poczuł głód. Skierował się w stronę wonnego zapachu, który dochodził z pięciogwiazdkowej restauracji U Babci. Powietrze wypełniało aromat pieczonego mięsa, gotowanej ryby i małży. Nigdy nie próbował takich smaków, ale pragnął ich spróbować.

Stał przed czarnymi drzwiami prowadzącymi prosto do kuchni, które były uchylone i zapraszały go do środka. Wślizgnął się w wąską szczelinę, a w kuchni zobaczył stos kartonowych pudełek jedno stało się jego tymczasowym schronieniem.

W tym momencie do pomieszczenia weszli dwaj mężczyźni. Jeden, właściciel restauracji, z nutą pretensji powiedział:

Stasiek, gotujesz bosko, ale trzeba posprzątać kuchnię.

Armandzie, nie mam czasu, odparł szef, potrzebuję pomocnika, rozmawiamy z gazetą.

Stasiek podniósł ostatnie pudełko i wyrzucił je na asfalt obok koszy na śmieci. Nagle usłyszał dziwny dźwięk, przypominający miauknięcie. Coś w pudełku?.

Otworzył karton i zobaczył w środku małego kociaka. Mam nadzieję, iż to nie szczur, pomyślał, bo od dziecka bał się gryzoni.

Kiedy zobaczył zwierzak, zdumiał się. Skąd się wziąłeś?, zapytał, choć nie spodziewał się odpowiedzi. Odpowiedź nie nadeszła, ale kociak mruknął i popatrzył na niego w nadziei na jedzenie.

Stasiek, który nigdy nie lubił zwierząt w mieszkaniu, postanowił jednak nakarmić małego. Wygotował mu kawałki indyka w domowym sosie, podając z miłością. Kotek pożarł wszystko w mig, ale niedługo do kuchni wkroczył szef, przyglądając się z rezerwą:

Co to za pudełko? Nie dopuszczamy zwierząt w kuchni!.

Wściekły właściciel popchnął pudełko w stronę kosza. Stasiek ruszył ratować kociaka, ale w ostatniej chwili szef rzucił mu w twarz. Kotek wydał z siebie rozczarowany jęk: Miauu!.

Wyrzuć to natychmiast! Nie chcę kary za sanitarne wykroczenie!.

Stasiek nie miał wyboru podniósł pudełko i poszedł do śmietnika, zaglądając w środku, by upewnić się, iż nic nie stało się z małym stworzonkiem. Odłożył je na bok i wrócił do gotowania, gdzie podawał kolejnym gościom duszonego indyka za złotówki.

Myśli o kociaku nie dawały mu spokoju. Może schować go w szafkę i zostawić do wieczora? A jeżeli szef zajrzy?.

Nie zdecydował się na ryzyko. Praca dobrze płaciła, nie chciał stracić wszystkiego w jednej chwili, ale też nie chciał zostawić zwierzęcia głodnego.

W pewnym momencie do koszy podszedł mężczyzna w podniszczonych spodniach, wyciągnął z nich resztki jedzenia i wrzucił je przypadkowo do kartonu z kotkiem. Nie zauważył go, więc po chwili odniosł się do tego samego piwnicznego wejścia, z którego dziś wypędzono kociaka, i postawił karton tam.

Tam, przy zgniecionym trawniku, spotkała go Walentyna Stefańska, trzymając laskę. Złapała go za rękę i zapytała:

Dzieciaku, idziesz na śmietnik? Nie możesz zostawić tego kartonu ze mną?.

Dziecko, które znało staruszkę, nie lubiło jej, ale zgodziło się pomóc, żeby nie słyszeć już jej zrzędliwe rechoty. Gdy Ania wyrzuciła worek na śmietnik, usłyszała szeleszczące drżenie w środku.

Otworzyła karton i zobaczyła kociaka. O mój Boże, marzenie! wykrzyknęła. Z euforią wzięła go na ręce i pobiegła do domu. Mama przy drzwiach tylko skinęła głową:

A co powie tata?.

Ania już była zakochana w kocie i nie zamierzała go oddać.

Stasiek skończył dyżur, przebrał się i wybiegł na zewnątrz. Wieczór zapadał, a kartony w tle błyszczały w świetle latarni przy koszach. Przeszukiwał każdy, ale żadnego nie było w środku. Zniknął?.

Włączył latarkę w telefonie i wydał serię dźwięków, które nigdy nie wydawały mu się naturalne:

Kicikicikici!.

Do głosu wybiegły dwa koty, które patrolowały przy koszach, ale kociaka nie było wśród nich. Zrezygnowany Stasiek wrócił do domu, myśląc:

Co z tym gościem zrobić, Stasiek?.

Zatroskany sumienie dręczyło go od środka, a myśl o kieliszku wódki przeszła mu przez głowę, choć nigdy nie pił tak go uczynili rodzice.

Wysłał SMSa do żony: Wracam wkrótce, musimy pogadać poważnie.

Następnego poranka, gdy Staś wszedł do mieszkania, cisza znów była przytłaczająca. Z kuchni wyłoniły się blade żona i córka, a w ramionach małej Jadźki siedział ten sam kociak, którego karmiono delikatnym gulaszem indyka w domowym sosie. Staś podbiegł, objął dziecko i kociaka, a łzy spłynęły po policzkach.

Żona i córka nie wiedziały, co powiedzieć, otwarte usta wyrażały zaskoczenie. Staś próbował wyjaśnić, iż nie miał nic do powiedzenia, tylko chciał przygotować mu kolację. W ten sposób w rodzinie Rumianowiczów pojawił się tatakotek, który w pracy był Anią, a w szkole Jadą teraz kochany przez wszystkich.

Kocurek w końcu miał dom, jedzenie i miłość.