Friction. sytuuje 22. Biennale Sztuki Mediów WRO 2027 w polu złożonych emergencji współczesności – ich splotach i napięciach.
Friction. (tarcie) staje się tutaj metodą poszukiwania znaczeń i alternatywnych modalności działania; praktyką pozostającą w opozycji do dominujących logik płynności, szybkości i łatwości, do naporu gładkich systemów oraz interfejsów projektowanych jako niewidzialne i bezproblemowe. Friction. jako kontra do technokapitalistycznego seamless, jako imperatyw odczuwania, jako praktyka świadomego pozostawania w niepewności.
Pojęciem Friction. próbujemy uchwycić to, czym może być ta edycja Biennale. Tym, co wydarza się pomiędzy – w przestrzeni wzajemnego oddziaływania, otwartej na dyskomfort, niepewność, ścieranie się pojęć, wizji i konceptów. To właśnie w miejscach, gdzie granice dostępnego pola stają się widoczne, pojawia się tarcie.
Friction. to próba przekroczenia ograniczenia domyślnych ustawień i związanych z nimi spłaszczeń percepcji, kierująca ku bardziej otwartym formom dystrybucji sensu i uwagi.
W procesie kuratorskiej analizy będziemy mapować współczesne pola napięć i badać zjawiska, które osoby artystyczne diagnozują, testują, współtworzą i spekulatywnie przepracowują. Poprzez uszczegółowienie i kontekstualizację zwracamy się ku obszarom zacienionym, ku praktykom partykularnym, indywidualnym i często nieatrakcyjnym z perspektywy dominujących modeli widzialności. Interesuje nas to, co niedoskonałe, niejasne, niepewne i marginalne; alternatywne infrastruktury, niezoptymalizowane systemy, praktyki powolności oraz mniej ekstraktywistyczne konfiguracje relacji z technologią, środowiskiem i sobą nawzajem.
Semantyczny zakres pojęcia Friction. będzie się manifestować w kolejnych odsłonach. Po kropce będą pojawiać się kolejne słowa tworząc zestawienia pozwalające na jego ukontekstowienie, rozszerzenie, przetworzenie, ekstrapolacje lub skupienie uwagi na konkretnym detalu.
Friction. to efemeryczna konfiguracja sensów i wypuszczanie zasięgów – grunt dla indywidualnej krytycznej analizy.
