Dobrze, iż sam zaproponowałeś rozdzielność finansową.
W takim razie wszystkie swoje pieniądze zachowuję dla siebie.
Gdy podczas kolacji Marek odsunął talerz, jakbym podała mu wezwanie do sądu, wiedziałam, iż zaraz nastąpi przemówienie.
Marek poprawił serwetkę i odchrząknął.
Patrzył gdzieś przez mnie, pewnie w swoje świetlane kapitalistyczne jutro.
– Ela, policzyłem sobie – oznajmił. – Nasz budżet ledwo zipie przez twoją finansową niezaradność.
– Przechodzimy na rozdzielność finansową. Od jutra – dodał z powagą.
Zaskoczenia nie było, ale powietrze zgęstniało od zadęcia.
Odłożyłam powoli widelec.
– No to świetnie, Marek – uśmiechnęłam się jak wąż do królika.
– Zatem wszystkie swoje środki zostawiam sobie.
Marek zamrugał, jakby ta myśl nie zmieściła mu się w głowie.
Oczekiwał łez albo awantury, nie spokojnej zgody.
– Brawo! – kiwnął pobłażliwie, już licząc w duchu, ile na mnie zaoszczędzi.
– Ja będę oszczędzał na prestiż. Mężczyzna musi mieć status, Elżbieta.
– A tobie na rajstopy wystarczy – dorzucił z uśmieszkiem.
Mój mąż, Marek Andrzejewski, był osobowością niepowtarzalną.
Uważał się za rekina biznesu, choć był tylko kierownikiem zmiany w firmie od plastikowych okien.
Jego „status” to zbędne gadżety i cytaty motywacyjne na Facebooku.
– Umowa stoi – przytaknęłam. – Dokończysz schabowego? Czy już nie mieści się w budżecie?
Zjadł. Ostatni raz za darmo.
Pierwszy tydzień nowej „polityki” minął pod znakiem dumy Marka.
Chodził po domu jak paw, demonstracyjnie nie pytając o ceny proszku.
Kupił sobie terminarz z ekologicznej skóry i skrupulatnie wpisywał wydatki.
W środę wrócił z pracy z dwiema puszkami piwa i pierogami z sieciówki.
Ja w tym czasie wykładałam z torby łososia, awokado, dobry ser i rieslinga.
Stanął w drzwiach kuchni jak zmęczony wojownik.
– Szalejesz, co? Dlatego nie mamy oszczędności – rzucił z wyrzutem.
– Nie „nie mamy”, tylko „nie mam”, Marek – poprawiłam go spokojnie.
– Ty teraz odkładasz na status. Masz już swoją półkę w lodówce?
– Dolna szuflada na warzywa wolna. Tam się twojemu majątkowi dobrze przechowa.
Przewrócił oczami i zaczął gotować pierogi w moim garnku.
– Gaz – powiedziałam bez patrzenia na niego.
– Co? – zdziwił się.
– Gaz, woda, zużycie garnka, płyn do mycia. Dzielimy wszystko, nie?
– Nie zniżaj się do takich drobiazgów! – zamachał ręką jak szlachcic na muchę.
– Drobiazgowość to relacje rynkowe, Marek.
Chciał się uśmiechnąć, ale gorący pieróg przykleił mu się do podniebienia.
– Po prostu wścieka cię, iż odciąłem cię od swojej karty – podsumował, dłubiąc w zębach.
W sobotę przyszła teściowa, pani Danuta, dawna główna księgowa z FSO.
Liczby szanowała bardziej niż ludzi, a mnie lubiła szczerze.
Marek skarżył się jej przy herbacie, chrupiąc suchy biszkopt z promocji.
– Mamo, Ela choćby papier toaletowy przede mną chowa! – jęknął teatralnie.
Pani Danuta odstawiła filiżankę z trzaskiem.
– Mareczku, jak ogłaszałeś segregację, to czym myślałeś?
– Optymalizuję budżet! Chcę kupić samochód! – zawołał z uporem.
– Inwestycją jest Elżbieta, która cię, głupku, w domu trzyma – ucięła krótko.
Sięgnął po kawałek ciasta, zablokowałam mu drogę nożem do masła.
– Dwadzieścia pięć złotych, Marek. Albo sucharek.
– Żartujesz sobie przy mamie?! – oburzył się czerwony na twarzy.
– Rynek bywa okrutny, kochanie – odpowiedziałam spokojnie.
Czerwony i zły, złapał biszkopt i uciekł do salonu.
– Histeryczka, cały ojciec – pokiwała głową teściowa. – Trzymaj się, córko.
Dwa tygodnie później eksperyment wszedł w fazę kryzysową.
Marek schudł, poszarzał, ale duma nie dawała mu skapitulować.
Chodził w pogniecionych koszulach, bo proszek był mój, a jego mydło gardziłam.
Wszystko rozstrzygnęło się w piątkowy wieczór, gdy dostałam premię w pracy.
Na stole czekał bukiet przywiędłych goździków i butelka taniego szampana.
Marek siedział dumny jak nowy grosz.
– Ela, siadaj. Jestem gotów włożyć do budżetu dwieście złotych – oznajmił uroczyście.
Popatrzyłam na zasuszone goździki i szampana od zgagi.
– Dwieście? Szczodrość pierwszej klasy, Mareczku. Ale jest mały szczegół.
Wyjęłam z teczki wydrukowaną tabelkę.
– Rachunek za mieszkanie, drogi mężu – wyjaśniłam spokojnie.
– Wynajem pokoju, media, sprzątanie – razem tysiąc trzysta dwadzieścia złotych miesięcznie.
Marek pobladł i wstał z krzesła.
– Bierzesz pieniądze za mieszkanie u własnej żony?! – krzyknął z niewiarą.
– U żony, z którą masz rozdzielność finansową – przypomniałam uprzejmie.
– Sam chciałeś: każdy płaci za siebie. Mieszkanie jest moje, jesteś najemcą.
– To podłość! Przyziemność! Jestem mężczyzną! – wrzasnął, wywracając krzesło.
– Jesteś mężczyzną, który chciał zaoszczędzić na żonie – powiedziałam cicho.
– Chcesz być partnerem? Płać. Albo szukaj statusu gdzie indziej.
Poczerwieniał, poszarzał, próbował coś wykrztusić.
– Pożałujesz tego! Odejdę! Znajdę taką, która mnie…
Drzwi zatrzasnęły się, a ja dopiłam spokojnie kieliszek wina.

















