Zostawił mnie samą przy zastawionym stole i poleciał świętować z kumplami w garażu.
Ty serio zamierzasz teraz wyjść? Tak po prostu? głos Magdy zadrżał jej w gardle, ale starała się, by brzmiał twardo, nie urażenie.
Paweł zamarł w przedpokoju, jedną ręką wsuwając się już w rękaw starej ortalionowej kurtki. Na nogach miał adidasy nie domowe kapcie, tylko te, co zawsze wkładał, kiedy coś majstrował przy samochodzie. Z kuchni dolatywał oszałamiający aromat pieczonej kaczki z jabłkami dania, z którym schodziło dobre cztery godziny roboty i marynowania. W salonie, na stole przykrytym odświętnym obruskiem, błyszczały kryształowe kieliszki, stały sałatki, które Magda kroiła idealnie od rana, by wszystko było w kosteczkę.
Madzia, tylko nie zaczynaj, proszę Paweł skrzywił się jakby właśnie złapał ból zęba. Dzwonili chłopaki. U Tomka zepsuł się gaźnik, stoi gdzieś pod blokiem. Muszę mu pomóc. Naprawdę, to chwilka godzina, półtorej max. Wrócę i świętujemy. Kaczka choćby nie zdąży ostygnąć.
U Tomka gaźnik psuje się co piątek dokładnie o siódmej rzuciła chłodno Magda, opierając się o framugę drzwi. Paweł, dziś mijają dziesięć lat, odkąd wzięliśmy ślub. Załatwiłam sobie wolne, kupiłam twoje ulubione wino, zresztą kosztowało prawie połowę mojej zaliczki. Włożyłam tę sukienkę. A ty lecisz do garażu?
Paweł w końcu wcisnął rękę do kurtki, nerwowo obmacując kieszenie w poszukiwaniu kluczyków do auta.
Przesadzasz. To tylko złom, mu też trzeba pomóc. Męska solidarność, rozumiesz? Jakby mi się coś stało, Tomek też by przyleciał. Nie bądź egoistką. To nie jakieś wyjście do knajpy. Robota, tyle. No, już, nie fochaj się, zaraz wracam.
Cmoknął ją w policzek, szybko, suchar, w biegu i trzasnął drzwiami. Klik zamka w ciszy mieszkania brzmiał jak wystrzał.
Magda stała w korytarzu, w lustrze odbijała się elegancka kobieta, włosy spięte w kok, ciemnoniebieska sukienka, tuszująca to i owo, podkreślająca atuty. Tylko oczy jakby wypalone od środka.
Powoli przeszła do kuchni. Piekarnik już się wyłączył, ale w środku tłuszcz jeszcze skwierczał. Wyjęła ciężką blachę. Kaczka wyszła rewelacyjnie: złocista, pachnąca antonówką i przyprawami. Arcydzieło, które teraz nie było nikomu potrzebne.
Przełożyła kaczkę na półmisek, zaniosła do salonu i usiadła przy nakrytym stole. Dwa talerze, dwa kieliszki, świece, których choćby nie zdążyła zapalić. Tak cicho w mieszkaniu, iż aż dzwoniło w uszach. Za ścianą sąsiadka miała pewnie włączony TV, spiker coś tam bajał, a tu pustka.
Wiadomo było, iż przez godzinę nie wróci. Ani przez półtorej. Garaż to trójkąt bermudzki tam czas płynie inaczej. Najpierw zajrzą do gaźnika, potem uznają, iż problem gdzie indziej, potem ktoś wyciągnie piwo, żeby zmoczyć gardło, potem wpadnie sąsiad z trzeciego boksu, któremu urodził się wnuk albo uciekła kotka, i się zaczyna.
Magda nalała sobie wina. Czerwonego, gęstego, ciężkiego. Napiła się, ukroiła najlepszy kawałek kaczki nóżkę. Przeżuwała mechanicznie, bez smaku. W środku nie narastała histeria, tylko jakaś ciężka, bolesna jasność. Jakby mgła, która przez lata zasnuwała oczy, nagle opadła.
Czy to pierwszy raz?
W tamtym roku na jej urodziny spóźnił się trzy godziny, bo pomagał mamie przenieść kanapę. Choć transport kosztowałby tysiąc złotych, Paweł stwierdził: Po co płacić, mam ręce. Wpadł zziajany, brudny, wkurzony i przez cały wieczór narzekał, iż go bolą plecy.
A dwa lata temu? Mieli jechać na Mazury, bony wykupione od miesiąca. A dzień przed wyjazdem Paweł pożyczył połowę ich wakacyjnych oszczędności zgadnij komu Tomkowi, bo miał pilny kredyt. Przecież zwróci, powtarzał. Oddawał po kawałku przez pół roku, a oni na urlopie zamiast restauracji i wycieczek, siedzieli w pokoju na parówkach z Lidla.
Magda spojrzała na drugi, pusty talerz. Dziesięć lat. Cynowa rocznica. Cynę podobno łatwo wyginać, ale jak się ją za bardzo połamie, to pęka.
Dojadła kaczkę, nie tknęła ziemniaków. Wstała, zdmuchnęła świeczki, choćby nie zapalone, i zaczęła sprzątać. Sałatki do lodówki, wino pod korek, naczynia do zmywarki, ale nie włączyła jej.
O pierwszej w nocy telefon Pawła był poza zasięgiem, o drugiej przyszło powiadomienie: Abonent pojawił się w sieci. Magda nie zadzwoniła. Rozścieliła łóżko, położyła się. Spać nie mogła leżała z otwartymi oczami, nasłuchując szumu windy.
Zamek zazgrzytał o wpół do czwartej rano. Paweł robił wszystko, żeby być cicho, ale w ciszy każdy szmer brzmiał jak armata. Potknął się o szafkę, mruknął pod nosem, potem grzebał przy ubraniu, ściągając dżinsy. Pachniał tanim papierosem, smarem i podpiwskiem tym typowym garażowym piwem, którego nie da się pomylić z niczym innym.
Wślizgnął się pod kołdrę i próbował ją objąć.
Śpisz? zapytał szeptem, dmuchając jej na kark winem. Madziu, przepraszam. Tomek miał o wiele gorzej nie gaźnik, tylko cały silnik stanął. Rozbieraliśmy pół fury. Ręce mam całe w smarze, przecież go nie zostawię. Telefon padł, nie miałem ładowarki.
Magda odsunęła się na drugi kraniec łóżka.
Nie dotykaj mnie powiedziała cicho.
Oj Madzia, daj spokój, przecież wróciłem. Zdrowy jestem. Przesadzasz. Jutro świętujemy znaczy już dziś. Kupię tort…
Po chwili już chrapał. Magda wstała, wzięła poduszkę i koc, poszła spać na kanapie w salonie. W powietrzu wciąż unosił się delikatny zapach kaczki taki, jaki zostaje po niewykorzystanej okazji.
Rano nie zaczęło się od przeprosin, tylko od pretensji. Paweł wlókł się do kuchni w południe, z gębą jak gąbczasty balon. Magda piła kawę i klikała służbowe mejle przy laptopie.
A śniadania dziś nie będzie? spojrzał do lodówki, przegrzebując półki. O, zostały sałatki, super. A kaczka?
W lodówce, w pojemniku Magda choćby nie spojrzała znad ekranu.
Podgrzejesz? Łeb mi pęka, muszę coś solidnego zjeść.
Magda wolno zamknęła laptopa.
Nie.
Co nie?
Nie podgrzeję. Masz ręce. Tymi samymi, co wczoraj pół auta Tomkowi naprawiałeś. Podgrzej sobie.
Paweł odwrócił się zaskoczony. Po kłótni Magda zwykle strzelała focha parę godzin, ale i tak robiła swoje karmiła, sprzątała, podawała. Utarty scenariusz. On przeskrobie ona się obrazi on kupuje czekoladkę albo powie coś miłego ona przebacza.
Madzia, dalej z fochem o wczoraj? Przecież mówiłem, co się stało. Trzeba pomagać przyjaciołom w biedzie. Ty nie rozumiesz, facetowi nie wolno batem machać nad głową.
Nie macham. Jesteś zupełnie wolny. I ja też. Nie muszę cię obsługiwać po imprezie.
To nie była impreza, tylko naprawa! obruszył się, wciskając łyżkę w sałatkę i jedząc prosto z miski. W ogóle, ostatnio jakaś rozdrażniona jesteś. Może łyknij witaminki? Albo to przez te dni?
Magda patrzyła na niego długo i uważnie. Jakby pierwszy raz. Ten typ, co mlaska sałatką, sypiąc okruchami to jej mąż. Człowiek, któremu powierzyła życie. Przypomniała sobie, iż mieszkanie odziedziczyła po babci. Paweł był tu tylko zameldowany. Remont robili razem, ale, szczerze mówiąc, to ona więcej dokładała, bo Paweł nie miał zleceń, zepsuły się narzędzia albo musiał dołożyć mamie.
Paweł, powiedz, gdzie są te pieniądze, co odkładaliśmy na nowe okna?
Zakrztusił się sałatką.
Jak to, gdzie? W skrzynce.
Już nie. Dziś rano sprawdzałam. Pustka. Pięćdziesiąt tysięcy zniknęło.
Paweł spuścił wzrok, uszy mu poczerwieniały.
No bo… wziąłem wczoraj. Jak jechałem do Tomka. Części drogie, pilnie potrzebował. Pożyczyłem mu. Odda z wypłaty.
Bez słowa zabrałeś pięć dych z naszej wspólnej kasy i oddałeś Tomkowi, nie pytając mnie? Skoro na te okna zbieraliśmy pół roku, bo zimą zamarzamy?
Znowu szmer? syknął, rzucając łyżką. Odda przecież! Obiecał! A poza tym w tym domu facet decyduje o pieniądzach. Nie będę się żony każdej złotówki pytał.
jeżeli sięgacz po pieniądze ze wspólnej puli, to powinieneś pytać. Zwłaszcza, iż siedemdziesiąt procent tej puli to moja wypłata.
Wyciągasz mi kasę? Serio? Ale z ciebie się zrobiła materialistka. Kiedyś taka nie byłaś.
Wstał, huknął krzesłem i poszedł do pokoju. Po chwili z telewizora poleciała głośna muzyka żeby pokazać, jak bardzo ma jej żale w nosie.
Magda posiedziała jeszcze chwilę w kuchni, czując, jak w niej pęka ostatnia, cieniutka struna, która trzymała to wszystko, co nazywała rodziną. Uświadomiła sobie, iż okien nigdy nie wymienią i Tomasz pieniędzy nie odda ciągle coś będzie miał na głowie. A Paweł będzie grał na jej koszt wielkiego brata-rycerza, podczas gdy ona będzie rezygnować z fryzjera i kawy w mieście.
Minął tydzień zimnej wojny. Rozmawiali tylko o obowiązkach. Paweł chodził z miną ofiary, ona jak gadająca ściana. Przychodził późno, jadł resztki z lodówki i szedł spać odwrócony do ściany.
W czwartek wrócił niespodziewanie wcześniej i w wyraźnie dobrym humorze. W ręku trzymał bukiet chryzantem to te tanie spod Biedronki.
No Madzia, już się nie gniewaj wręczył jej kwiaty. Zgoda?
Magda wsadziła bukiet do wazonu.
Zgoda rzuciła beznamiętnie. Było jej już wszystko jedno. Plan miała gotowy.
O, super! W końcu! Słuchaj, mam prośbę W sobotę mam urodziny, pamiętasz?
Pewnie.
Myślę, iż nie chce mi się do restauracji. Drogo, obco. Posiedzimy w domu? Przyjdą chłopaki, Tomek z żoną, może jeszcze Arek i dwie osoby, ze sześć, siedem osób. Zrobisz coś fajnego? Ty umiesz! Może schab po warszawsku, sałatki, taca z wędlinami. Tak jak wszyscy lubią, chwalą cię.
Magda spojrzała uważnie. W jego oczach ani cień refleksji po ostatnich akcjach. Był święcie przekonany, iż po całym tym cyrku powinna zaraz rzucić się w kuchnię i wytrząść się w garach dla jego kolegów.
Dobrze uśmiechnęła się. Uśmiech był dziwny, ale Paweł tego nie zauważył. Zaproś ich. W sobotę na czternastą.
No, super, nie ma jak moja żona! próbował ją objąć, ale ona się wymknęła, poprawiając obrus. Zrobisz listę zakupów? Skoczę do sklepu.
Nie trzeba, wszystko sama ogarnę. Chcę zrobić ci niespodziankę. Lubisz niespodzianki?
Uwielbiam! rozpromienił się Paweł. No to dzwonię do chłopaków.
Piątek minął spokojnie. Magda naprawdę była w sklepach, niosła reklamówki. Paweł zaglądał do nich, ale przeganiała go ze śmiechem: Nie podglądaj! Wieczorem długo działała w kuchni, zamknięta, dziwne zapachy ale pewnie, stwierdził, robi coś wymagającego.
Sobota. Rano Paweł wstał podekscytowany. Magda ogarnięta, w makijażu, w garniturze.
A czemu tak służbowo? Myślałem, iż włożysz tę czerwoną sukienkę.
Tak mi wygodniej odpowiedziała. Za godzinę będą goście?
Tak, Tomek dzwonił, jadą już. Skoczę się ogarnąć.
Gdy Paweł wyszedł spod prysznica, goście już dzwonili domofonem. Wpadli z hałasem, z siatkami z flaszkami.
Sto lat, stary! Tomek mu ścisnął rękę. No, Madzia, z czym dzisiaj nas nakarmisz? Coś nie czuję zapachów, działa ci dobrze ten okap?
Weszli do salonu i stanęli.
Stół przykryty tą samą odświętną serwetą. Nakrycie jak w restauracji. Jedzenie…
Na środku piękny półmisek z górą tanich pierogów z marketu, sklejonych w kluchę. Wokół miski z rozmiękłymi zupkami instant. Zamiast wykwintnych talerzy grube plastry najtańszej mortadeli, częściowo jeszcze w folii. Sałatki to suchary ze sklepu i kiełbasa konserwowa w puszce, wciąż w puszce, choćby nie przełożona.
To żart? głos Pawła się załamał. Magda, jaja sobie robisz? Gdzie schab, gdzie sałatki?
Zapadła cisza. Tomek zerkał to na pierogi, to na Pawła, jego żona usta zaciśnięte.
Magda wyszła na środek. Prosta, spokojna, choćby dumnie.
Paweł, to jest obiad urodzinowy w stylu garażowym. Skoro tak bardzo lubisz warsztat i panów, choćby naszą rocznicę tam zostawiłeś, chciałam przywołać atmosferę, którą sobie wybrałeś. Smacznego wszystkim. To dokładnie to, na co zasługuje wasz męski klubik.
Pogięło cię? Paweł zsiniał. Ośmieszasz mnie przed chłopakami! Posprzątaj to teraz i przynieś coś normalnego! Widziałem, iż gotowałaś wczoraj!
Dla siebie gotowałam obiady na tydzień. W kontenerach w lodówce. A to dla was. Z twojej kasy, z tego, co po twoim skoku na nasze oszczędności zostało.
Tomek zakaszlał.
Stary, my może pójdziemy jakoś niezręcznie
Stój! wrzasnął Paweł. Nigdzie nie idziecie! Magda zaraz to ogarnie, prawda? Pójdziesz do kuchni, wyjmiesz normalne jedzenie, przeprosisz gości i będzie po sprawie. Inaczej…
Inaczej co? Magda spojrzała z zainteresowaniem.
Inaczej nie ręczę za siebie. Kobieto, zapominasz się, to mój dom i moi goście.
Twój dom? zaśmiała się sucho. To ustalmy kwestie prawne. Mieszkanie należy do mnie, odziedziczyłam je po babci trzy lata przed ślubem. Zgodnie z kodeksem rodzinnym, darowizny nie wchodzą do wspólnego majątku. Ty tu tylko jesteś zameldowany. Prawo do użytkowania to nie to samo, co własność.
Paweł osłupiał. Jeszcze nigdy nie słyszał, żeby Magda mówiła o paragrafach. Zwykle gadała o przepisach na ciasta i o promocjach w sklepie.
Zwariowałaś? Przecież robiliśmy tu remont! Ja kafelki kładłem!
Kładł pan Marek, któremu zapłaciłam z mojej premii. Mam faktury. A twój wkład, Paweł, to dwa worki cementu i tydzień świętowania z chłopakami. o ile chcesz walczyć, najwyżej sąd przyzna ci zwrot za wydatki, ale nie udział w mieszkaniu. Zresztą, biorąc pod uwagę, iż podpierałeś na lewo rodzinny budżet, sąd cię raczej nie poprze.
No bez jaj, Madzia! Zaraz dzwonię na policję! Powiem, iż się awanturujesz!
Dzwoń. A póki dzwonisz, proszę twoje rzeczy.
Dopchnęła do drzwi dwa wielkie walizki.
Spakowałam wszystko. Ubrania, buty, narzędzia z balkonu. choćby twoją ulubioną filiżankę, choć była z mojego kompletu.
Goście gwałtownie wycofywali się w stronę drzwi. Tomek już zakładał buty, żona ciągnęła go za rękaw.
Ej, my zaczekamy na klatce… burknął i zniknęli.
Paweł stał pośrodku salonu, przy zimnych pierogach i walizkach.
Ty na poważnie? zapytał, już nie krzycząc, tylko z dziwną rozpaczą w głosie. Cała jego pewność znikła w sekundę. Madzia, naprawdę, wystarczy już. Chcesz, klęknę? Jestem głupi, wiem, co zrobiłem. Oddam kasę. Nie wyrzucaj. Gdzie niby pójdę? Do mamy, do kawalerki?
To twój problem, Pawle. Jesteś dorosły. Masz kolegów, garaż, samochód z nowym silnikiem. Radź sobie. Ale nie tutaj.
Madziu, pożałujesz! gorączkował się na nowo, widząc, iż prośby nie działają. Wiesz, jaką będziesz miała opinie po rozwodzie? Stara baba, sama z kotem! Znajdę sobie młodą, a ty tu sczeźniesz sama!
Zaryzykuję odpowiedziała spokojnie, otwierając drzwi. Na razie wyjdź.
Paweł chwycił walizki, z wściekłością, skręconą gębą.
Jędza! Materialistka! Jeszcze cię załatwię! Mój telewizor!
Telewizor jest na kredyt, który spłacam ja. Mam umowę z banku. Wynoś się i zostaw klucze.
Chwilę się motał, ale w końcu rzucił pękiem kluczy.
Udław się tym swoim mieszkaniem!
Wytoczył walizki na klatkę, drzwi się zamknęły.
Magda przekręciła dwa razy zamek, zapięła łańcuch, opadła plecami na drzwi i zamknęła oczy. Serce waliło jak oszalałe, ręce się trzęsły. Ale nie płakała. Czuła dziwną lekkość. Jakby z ramion zdjąć plecak pełen kamieni, niesiony dziesięć lat z przekonaniem, iż taka jest miłość.
Weszła do pokoju. Zwinęła obrus razem z pierogami, zupkami i mortadelą do wielkiego worka i wyniosła wszystko do śmieci. Otworzyła okno, wywietrzyć mieszkanie z zapachu konserwy i męskich perfum.
Potem wyjęła z lodówki butelkę wina tę, która została po rocznicy. Nalała do kieliszka. Usiadła w fotelu.
Telefon zapiszczał. Wiadomość od mamy: Córeczko, jak tam impreza? Paweł zadowolony?
Magda odpisała: Było idealnie, mamo. Najlepsze urodziny w jego życiu. I pierwszy dzień mojego nowego życia.
Jutro wymieni zamki. W poniedziałek idzie do sądu złożyć wniosek o rozwód. Nie będzie łatwo pewnie będą wrzaski, groźby, może wojna o łyżki i widelce. Ale już jej to nie ruszało. Najważniejsze, iż dziś po raz pierwszy od lat nie jadła w samotności. Jadła sama ze sobą z kobietą, którą wreszcie zaczęła szanować: mądrą, silną i wolną.
