Zostałam gosposią w nowej rodzinie – Gdy Alina postanowiła wyjść za mąż w wieku 63 lat, jej syn Mich…

Została służącą

Kiedy Bogumiła oznajmiła, iż wychodzi za mąż, jej syn Wojciech i synowa Jadwiga byli oszołomieni i nie umieli adekwatnie zareagować na tę wiadomość.

– Jesteście pewni, iż chcecie tak nagle przewrócić całe życie do góry nogami w tym wieku? zapytała Jadwiga, spoglądając niepewnie na męża.

– Mamo, po co takie rewolucje? denerwował się Wojciech. Przecież od lat jesteś sama, poświęciłaś się mojemu wychowaniu, rozumiem to, ale teraz wychodzić za mąż? To trochę niepoważne.

– Młodzi zawsze tak patrzą, zresztą sami zrozumiecie kiedyś odpowiedziała cicho Bogumiła. Mam sześćdziesiąt trzy lata, kto wie ile jeszcze przede mną. Ale mam pełne prawo przeżyć resztę życia z kim kocham.

– Nie śpieszcie się z tym ślubem próbował delikatnie przekonać mamę Wojciech. Z tym Stanisławem znasz się przecież dopiero od paru miesięcy i już chcesz wszystko postawić na głowie.

– W naszym wieku nie ma czasu do stracenia, trzeba korzystać z każdej chwili rozważała Bogumiła. A co mi trzeba wiedzieć: jest ode mnie o dwa lata starszy, mieszka z córką i jej rodziną w trzypokojowym mieszkaniu, emeryturę ma porządną, działkę też posiada.

– A gdzie będziecie mieszkać? nie rozumiał syn. Przecież mieszkamy razem, ale dla jeszcze jednej osoby nie ma tu miejsca.

– Nie martwcie się, Stanisław nie zamierza się do nas wprowadzać mówiła Bogumiła pogodnie. Ja przeprowadzam się do niego. Mieszkanie jest duże, z jego córką się dogadujemy, wszyscy są dorośli, nie będzie konfliktów ani dramatów.

Wojciech początkowo się martwił, Jadwiga próbowała mu wytłumaczyć decyzję teściowej.

Może to my jesteśmy egoistami? rozmyślała. Wygodnie nam, bo twoja mama często nam pomaga, siedzi z Zosią kiedy trzeba. Ale ona ma prawo do własnego życia. Skoro pojawiła się szansa, nie powinniśmy jej przeszkadzać.

Tylko po co ślub od razu? nie rozumiał Wojciech. Jeszcze tylko wyjdzie na to, iż mama w białej sukni i wesele z oczepinami.

Oni z innej epoki, pewnie tak czują się pewniej tłumaczyła Jadwiga.

Ostatecznie Bogumiła wyszła za Stanisława, którego poznała przypadkowo na rynku, i gwałtownie przeprowadziła się do jego mieszkania. Początkowo wszystko wydawało się w porządku: rodzina jej nie odrzucała, mąż był łagodny. Bogumiła uwierzyła, iż na jesieni życia wreszcie znalazła swoje szczęście i iż może cieszyć się każdym dniem. Ale z czasem zaczęły wychodzić na jaw efekty wspólnego życia w nowym domu.

Może by pani na wieczór zrobiła pieczeń? zapytała Helena, córka Stanisława. Ja dzisiaj choćby nie mam chwili, w pracy się zawaliło, a pani przecież ma dużo czasu.

Bogumiła zrozumiała aluzję i przejęła całkowicie gotowanie. Przy tym pojawiły się obowiązki: zakupy, sprzątanie, pranie, a choćby wypady na działkę.

– Teraz, kiedy jesteśmy małżeństwem, działka to nasza wspólna sprawa stwierdził Stanisław. Córka z zięciem nie mają kiedy jeździć, wnuczka jeszcze mała, wszystko będziemy robić we dwójkę.

Bogumiła nie sprzeciwiała się, choćby odpowiadała jej taka rola w dużej, serdecznej rodzinie, gdzie wszyscy sobie pomagali. Z pierwszym mężem nie trafiła na szczęście był leniwy, sprytny, potem uciekł, gdy Wojtek miał dziesięć lat. Minęło dwadzieścia lat i ślad po nim zaginął. A teraz wszystko wydawało się układać, obowiązki nie były ciężarem, a zmęczenie nie budziło złości.

– Mamo, co ty tam robisz na tej działce? próbował przekonać ją Wojciech. Po każdej wizycie chyba ci skacze ciśnienie, potrzebujesz tego?

– Potrzebuję, czuję się potrzebna, a przy tym daje mi to euforia mówiła emerytka. Przecież z działki zbierzemy mnóstwo warzyw, spokojnie się podzielimy, wam też przywiozę.

Wojciech miał jednak wątpliwości, bo przez kilka miesięcy nikt ich do siebie nie zaprosił, choćby na herbatę żeby się poznać. Sami z Jadwigą zapraszali Stanisława, ten obiecywał, ale nigdy nie miał czasu, siły, albo ochoty. Zrezygnowali więc i pogodzili się, iż nowa rodzina nie bardzo pali się do utrzymywania kontaktów. Jedyne, czego chcieli, to by mama była szczęśliwa.

Na początku tak było, Bogumiła z euforią zajmowała się wszystkimi sprawami. Ale obowiązków ciągle przybywało, a to już zaczęło ją męczyć. Stanisław przyjeżdżając na działkę od razu chwytał się za kręgosłup albo narzekał na serce. Żona zatroskana układała go do odpoczynku, a sama taszczyła gałęzie, grabiła liście, wynosiła śmieci.

– Znowu barszcz? kręcił głową Andrzej, zięć Stanisława. Wczoraj był barszcz, myślałem, iż dziś będzie coś innego.

– Nie zdążyłam zrobić nic innego, nie byłam choćby w sklepie tłumaczyła się Bogumiła. Całe przedpołudnie prałam zasłony, potem je wieszałam, padłam, zakręciło mi się w głowie.

– Rozumiem oczywiście, ale nie lubię barszczu odsunął talerz Andrzej.

– Jutro Bogusia zrobi wielką ucztę! wtrącił gwałtownie Stanisław.

I rzeczywiście, następnego dnia Bogumiła spędziła cały dzień w kuchni, wieczorem wszystko zjedli w pół godziny. Potem sprzątała, i tak w kółko. Coraz częściej córka i zięć marudzili, a Stanisław stawał po ich stronie i robił z żony winną.

– Przecież ja już nie jestem młoda, też się męczę i nie rozumiem, czemu wszystko muszę robić sama? odważyła się zaprotestować.

– Jesteś moją żoną, dbaj o dom przypominał Stanisław.

– Jako żona mam też prawo do odpoczynku, nie tylko obowiązki łkała Bogumiła.

Potem uspokajała się i znów próbowała wszystkim dogodzić, dbać o pogodną atmosferę. Ale pewnego dnia nie wytrzymała, zadrżała w środku. Helena i jej mąż wybierali się do znajomych, więc postanowili zostawić córkę Bogumile.

– Niech mała zostanie z dziadkiem albo idzie z wami, bo ja dziś odwiedzam wnuczkę powiedziała Bogumiła.

– A niby dlaczego mamy wszyscy się do pani dopasować? obruszyła się Helena.

– Nie musicie, ale ja też wam nie muszę we wszystkim ulegać przypomniała Bogumiła. Wnuczka ma dzisiaj urodziny, mówiłam wam już we wtorek. Nikt nie zwrócił uwagi, choćby wy nie zadzwoniliście, a teraz chcecie mnie zatrzymać siłą.

– To niesprawiedliwe! poczerwieniał Stanisław. Helena zaplanowała dzień, a twoja wnuczka ma jeszcze czas, nic jej się nie stanie, jeżeli pójdziesz jutro.

– Nic się nie stanie, jeżeli pójdziemy całą trójką odwiedzić moje dzieci albo zostaniesz z wnuczką, a ja wrócę wieczorem stawiła jasno sprawę Bogumiła.

– Wiedziałam, iż z tego ślubu nic dobrego nie wyniknie syknęła Helena. Gotuje byle jak, sprząta kiepsko i w ogóle, cały czas myśli o sobie.

– Po tym, co dla was zrobiłam przez te miesiące, też tak uważasz? spytała Bogumiła Stanisława. Powiedz wprost: szukałeś żony czy osoby, która będzie wam służyć?

– Teraz jesteś niesprawiedliwa, robisz ze mnie tyrana bronił się Stanisław. Nie wywołuj awantury bez powodu.

– Zadałam proste pytanie, wymagam odpowiedzi nie ustępowała.

– Skoro tak zaczynasz, rób jak chcesz, ale w moim domu nie akceptuję takiego podejścia oznajmił dumnie Stanisław.

– W takim razie odchodzę z pracy powiedziała Bogumiła i zaczęła się pakować.

– Przyjmiecie z powrotem nieudolną babcię? dźwigała torbę i prezent dla wnuczki. Wyszłam za mąż, wracam, więcej nie chcę, nie pytajcie, tylko powiedzcie: przyjmiecie mnie?

– No jasne! rzucili się do niej Wojciech i Jadwiga. Pokój czeka, cieszymy się, iż wracasz.

– Cieszycie się naprawdę? próbowała usłyszeć upragnione słowa.

– Przecież rodzina zawsze się cieszy! dziwiła się Jadwiga.

I wtedy Bogumiła już wiedziała, iż nie jest służącą. Tak, pomagała w domu, zajmowała się Zosią, ale syn i synowa nigdy nie wykorzystywali jej dobroci. Tu była przede wszystkim mamą, babcią, teściową, członkiem rodziny, a nie siłą roboczą. Bogumiła wróciła do siebie na dobre, sama wniosła pozew o rozwód, i starała się o tej historii już nie pamiętać.