Wpuściłam sobie kłopot do domu: Kiedy tata z nową partnerką przejął moje mieszkanie, mój spokój skoń…

Zrobiłam sobie kuku na własnej głowie

Tato, co to za nowe rzeczy? Wybrałeś się na wyprzedaż staroci? zapytała ze zdziwieniem Krysia, oglądając białą, szydełkową serwetę na swoim komodzie. Nie wiedziałam, iż gustujesz w antykach. Masz upodobania jak babcia Zosia…

Oj, Krysiu? Co ty tu robisz bez zapowiedzi? Władysław odsunął drzwi kuchni. My to znaczy ja, nie spodziewałem się ciebie

Ojciec ewidentnie próbował wyglądać pogodnie, jednak wzrok miał pełen winy.

No widzę, iż się nie spodziewałeś mruknęła Krysia z niezadowoleniem, kierując się do salonu, w którym czekały ją kolejne niespodzianki. Tato Skąd to wszystko? Co tu się dzieje?

Krysia nie poznawała swojego mieszkania.

Kiedy otrzymała je w spadku od babci, widok był ponury. PRL-owskie meble, wielka, wypłowiała szafa, stary telewizor na rozchybotanej szafce, zardzewiałe kaloryfery, miejscami odpadające tapety Ale to było jej własne mieszkanie.

W tym czasie Krysia miała już trochę oszczędności. Przeznaczyła je na remont, i to poważny. Wybrała styl skandynawski: jasne kolory, minimalizm, który sprawił, iż dwupokojowe lokum stało się przestronne. Z czułością dobierała detale, zasłony, puszyste dywany…

Teraz jednak zamiast gęstych, zaciemniających zasłon wisiał zwykły nylonowy tiul. Włoska kanapa została zasypana syntetycznym kocem z wizerunkiem ryczącego tygrysa. Na stoliku stał różowy, plastikowy wazon z sztucznymi, jaskrawymi różami.

I to nie było choćby najgorsze. Najbardziej niepokoiły Krysię zapachy. Z kuchni dochodził dźwięk smażenia i woń ryby. Czuć było papierosy. A przecież jej ojciec nie palił

Krysiu, rozumiesz w końcu odezwał się Władysław. Sprawa jest taka Nie jestem sam. Chciałem ci wcześniej powiedzieć, ale nie wyszło.

Jak to nie jesteś sam? zaskoczenie odebrało jej mowę. Tato, przecież nie tak się umawialiśmy!

Krysia, przecież życie mi się nie skończyło, gdy rozstałem się z twoją mamą. Jestem świeżo po pięćdziesiątce, choćby emerytury jeszcze nie dostaję. Nie mam prawa do życia prywatnego?

Krysia zawisła myślami. Ojciec miał prawo wiązać się z kobietami. Ale czy w jej mieszkaniu?!

Rodzice rozwiedli się rok temu. Mama przyjęła zdradę ojca z podziwu godnym spokojem, zaraz rzuciła się w wir samorozwoju. Miała tyle koleżanek, iż nie sposób było się nudzić.

Ojciec natomiast znosił wszystko ciężko. Wracał do kawalerki sprzed ślubu i przeraził się tym, co zastał. Przez lata wynajmował ją studentom, aż jeden zapalił papierosa i usnął. Na remont pieniędzy nie miał, więc z czasem pogodził się, iż mieszkanie popadło w ruinę. Nie sprzedał, ale żyć tam nie planował.

Ściany czarne od sadzy, wybite okna, pleśń na parapecie Można było kręcić tam horror, a nie mieszkać.

Oj, Krysiu, nie wiem jak tu wytrzymam żalił się wtedy ojciec. Tu niebezpiecznie, do zimy nie dam rady zrobić remontu. Nie mam tyle pieniędzy Może zamarznę, trudno, widocznie taki mój los…

Krysia nie wytrzymała. Nie pozwoliłaby, by człowiek, który ją wychował, mieszkał w takich warunkach. Co, jeżeli coś się stanie? Jej mieszkanie od ślubu i tak stało puste, bo zamieszkała z mężem. Wynająć go, po przykrych doświadczeniach ojca, nie zamierzała.

Tato, zamieszkaj u mnie na jakiś czas zaproponowała. Wszystko jest gotowe, masz wygody. Powoli sobie remontuj, potem wrócisz. Tylko jedno: żadnych gości.

Naprawdę mogę? zdziwił się ojciec. Córciu, uratowałaś mnie! Obiecuję, będzie spokojnie i grzecznie.

O tak. Bardzo spokojnie.

Gdy Krysia rozmyślała nad ich rozmową, drzwi od łazienki rozwarły się, wypuszczając kłąb pary. Wyszła z nich kobieta koło pięćdziesiątki, w jej ulubionym frotowym szlafroku. Teraz szlafrok ledwo skrywał jej obfite kształty.

O, Władziu, a mamy gości? zapytała kobieta chrypliwym głosem, uśmiechając się z pobłażaniem. Mogłeś uprzedzić, siedzę w domowym.

Przepraszam, kim pani jest? zmrużyła oczy Krysia. I czemu jest pani w moim szlafroku?

Jestem Janina, ukochana twojego ojca. A ty czego się tak trzepiesz? Przynajmniej szlafrok się przydał, wisiał bez sensu.

Krysię zalała złość.

Proszę zdjąć. Natychmiast powiedziała przez zaciśnięte zęby.

Krysia! wtrącił się ojciec, stając między nimi. Nie rób scen! Janka tylko…

Janka tylko założyła cudze rzeczy w cudzym domu! przerwała mu Krysia. Tato, czy cię pogięło?! Przyprowadziłeś swoją kochankę i pozwoliłeś jej buszować w moich rzeczach?!

Janina teatralnie przewróciła oczami, przeszła do salonu i ciężko klapnęła na koc z tygrysem.

Nieszczęsna z ciebie rzuciła. Gdybym ja była Władkiem, obiłabym cię paskiem, nieważne ile masz lat. Jak ty się odzywasz do ojca? To, iż zamieszkał z inną kobietą, nie powinno cię obchodzić, dziewczynko.

Krysia dosłownie zaniemówiła. Jakaś obca kobieta siedziała na jej kanapie i traktowała ją jak małe dziecko.

Nie powinno zgodziła się Dopóki nie dzieje się to w moim domu.

W twoim? Janina uniosła brwi i spojrzała pytająco na Władysława.

A ojciec stał pod ścianą, skulony, przerzucając przestraszony wzrok między wściekłą córką a bezczelną kochanką. Wyglądało, jakby miał nadzieję, iż ta burza sama się rozejdzie. Ale prognoza właśnie się pogorszyła.

Ach, tatuś nie uprzedził? uśmiechnęła się lodowato Krysia. To powiem ja. On tu jest nikim. Gościem. To moje mieszkanie, wszystko kupiłam za własne pieniądze. Dałam mu schronienie, ale nie myślałam, żeby miał tu swoje ukochane kobiety.

Janina zalała się rumieńcem.

Władziu?… jej głos stał się lodowaty. Co ona wygaduje? Przecież mówiłeś, iż to twoje mieszkanie. Okłamałeś mnie?

Ojciec skulił się przy ścianie, próbując zespoić się z tapetą. Jego uszy płonęły ze wstydu.

No Janka, źle mnie zrozumiałaś. Mam swoje mieszkanie, ale nie tutaj. Nie chciałem cię obciążać szczegółami.

Nie chciałeś obciążać?! Dzięki! Przez ciebie teraz mnie tu wyzywają!

Krysi skończyła się cierpliwość.

Proszę wyjść powiedziała cicho.

Słucham? zdziwiła się Janina.

Proszę wyjść. Oboje. Daję wam godzinę. jeżeli po godzinie dalej tu będziecie, będziemy rozmawiać przez prawnika. Nazywa się: Gość w dom, kłopot w dom.

Krysia ruszyła do drzwi, ale Władysław wreszcie oderwał się od ściany i rzucił się do niej.

Córuś! Chcesz wygnać własnego ojca na ulicę? Wiesz, co się tam dzieje! Przecież tam zginę!

Ojciec chwycił ją za rękaw. Serce Krysi zadrżało. Wspomnienia z dzieciństwa, poczucie obowiązku, współczucie dla niemal starszego człowieka Łzy napłynęły do gardła.

Ale jej wzrok padł na Janinę.

Ta siedziała w cudzym szlafroku, z nogą na nodze, patrząc z taką nienawiścią, iż wszelkie wahania zniknęły. jeżeli przemilczy teraz, jutro ta kobieta wymieni zamki i naklei nowe tapety.

Tato, jesteś dorosły. Wynajmij mieszkanie powiedziała, wyrywając rękę. Sam jesteś winien. Umawialiśmy się, iż będziesz sam, a sprowadziłeś obcą kobietę, pozwoliłeś jej nosić moje rzeczy i zniszczyć mój dom

Oj, zadław się tym swoim domem! warknęła Janina. Idziemy, Władku. Nie poniżaj się przed nią. Niewdzięczna córka

Pół godziny zbierania i sprawa była zamknięta. Ojciec wychodził milczący, zgarbiony jak starzec. Krysia zapisała w pamięci jego wzrok spojrzenie zbitego psa, wypędzonego na deszcz. Ale stała niewzruszona.

Kiedy wyszli, najpierw otworzyła wszystkie okna, by pozbyć się smrodu ryby, papierosów i tandetnych perfum. Zebrała szlafrok, koc, wszystko, co zostawiła Janina wszystko wylądowało w śmietniku. Następnego dnia zamówiła sprzątanie i wymianę zamków. Brzydziła się dotykać czegokolwiek po obcej kobiecie. Zwłaszcza tej.

Minęły cztery dni.

Teraz w mieszkaniu Krysi nie było nic zbędnego. Żadnych plastikowych kwiatów i niemiłych zapachów. Mieszkała u męża, ale i tak ulżyło jej na sercu.

Z ojcem już nie rozmawiała. Czwartego dnia zadzwonił sam.

Halo odebrała Krysia po chwili wahania.

No i co, Kryśka zaczął ojciec pijanym głosem. Zadowolona jesteś? Janina odeszła. Porzuciła mnie

O, cóż za niespodzianka parsknęła. Pozwól zgadnąć. Zobaczyła twoje prawdziwe mieszkanie i ile tam roboty, więc się spakowała?

Ojciec pociągnął nosem.

Tak Postawiłem grzejnik. Spałem na pompowanym materacu. Wytrzymała trzy dni, potem powiedziała, iż jestem biedakiem i kłamcą. Spakowała się i pojechała do siostry. Powiedziała, iż zmarnowała czas A przecież my się kochaliśmy, Krysiu!

Co tam za miłość? Szukałeś, gdzie wygodniej spocząć, ona też. Po prostu źle skalkulowaliście.

Zapadła cisza. Ojciec jeszcze nie skończył.

Źle mi tu samemu, córciu szepnął w końcu. Tu strach Mogę wrócić? Będę sam, obiecuję! Przysięgam!

Krysia spuściła wzrok. Jej ojciec siedział gdzieś tam, w ruinie i chłodzie. Ale sam doprowadził do tej ruiny najpierw zdradził matkę, potem okłamał Krysię, a potem bajki wciskał Janinie.

Tak, było jej go żal. Ale ten żal mógł obrócić się przeciwko nim obu.

Nie, tato. Już nie. Wynajmij ekipę, zrób remont. Naucz się żyć w tym, co sam sobie zapewniłeś. Jedyne, co mogę zrobić, to polecić ci dobrych fachowców. Potrzebujesz dzwoń.

Po tym odłożyła słuchawkę.

Okrutne? Może. Ale Krysia nie chciała więcej, by ktoś zostawiał plamy na jej szlafroku i duszy. Czasem brudu po prostu nie da się sprać można go tylko nie dopuścić do siebie na zawsze.