Wiktor dojechał samochodem do pewnej wsi, gdy nagle zauważył dziewczynę stojącą przy drodze. Było już późno, wokół nie było żywej duszy. Zatrzymał się. – Podwiezie mnie pan?

Wiktor jechał samochodem przez jakieś zapomniane przez Boga mazowieckie sioło, gdy nagle zauważył dziewczynę stojącą przy drodze. Było już późno, wszędzie pusto, jakby wszyscy wyemigrowali do Londynu. Wiktor zatrzymał się, bo prawdziwy Polak przecież nie zostawi nikogo w potrzebie.

Podwiezie mnie pan? spytała dziewczyna.

Jasne, nie ma problemu. O tej porze ruch jak w Wigilię na pustym rynku. Pewnie długo czekasz?

Długo odparła, po czym zaczęła płakać. Wiktor gapił się na nią jak sroka w gnat.

Wiktor to chłopak ze wsi, zawsze pomocny i serdeczny. Jechał starą ciężarówką, w szoferce unosił się cudowny zapach świeżych pierogów z ziemniakami. Mama usmażyła na obiad, to zabrał trochę w drogę wiadomo, nie ma jak mama, jej pierogów nic nie przebije.

Choć akurat był świąteczny dzień (Imieniny babci, a w Polsce to jak małe wesele), Wiktor musiał pracować zlecenie z firmy, dostawa nie może czekać.

Wsunął sobie jeszcze gorącego pieroga, puścił na radiu radiowęzeł z Wesołym Autobusem i humor od razu lepszy.

Dojechał do wioski, której nazwy i tak nikt spoza powiatu nie wymówi, a przy przystanku, zalanym światłem reflektorów, zobaczył dziewczynę machającą ręką jak rozbitka.

Zatrzymał się. Dziewczyna wparowała do auta z miną ratunku, dziękuję. Było jej wyraźnie zimno.

Podwiezie mnie pan? powtórzyła.

Pewnie, wsiadaj. O tej porze to wszystkich wygnało z kraju, samochodów zero. Pewnie już dawno tu czekasz?

Długo dziewczyna nagle się popłakała.

Wiktor spojrzał na nią zmartwiony.

Co się stało? zapytał.

Dziewczyna pociągnęła nosem i zaczęła opowiadać:

Mam na imię Bogna. Dzisiaj świętujemy Stary Nowy Rok, więc znajoma zaprosiła mnie do domku na wsi na taki wyjazd z grillem i barszczem za miastem. Miała być rodzinna atmosfera, jej mąż obiecał karkówkę, a ona iż odbierze mnie z przystanku przy sklepie.

Zgodziłam się, bo przed świętami rozstałam się z chłopakiem i nie uśmiechało mi się siedzieć sama z kotem i Netflixem.

No i wsiadłam do autobusu do Grzybowa, wysiadłam, zadzwoniłam do koleżanki, a ta mówi: Wskocz do sklepu, zaraz będę. Rozejrzałam się dookoła tylko pole, wichura i kościół na horyzoncie. Wieś dobre 300 metrów od przystanku.

Spojrzałam na autobus, który właśnie odjeżdżał i tabliczka: Grzybice Wielkie. Pomyliłam autobus miała być Grzybowa, a wysiadłam w Grzybicach, co w ogóle leży po drugiej stronie powiatu!

Autobus uciekł na dobre Krzyczałam, ale jak tu ktoś usłyszy? Po godzinie zorientowałam się, iż to był ostatni kurs. W stronę miasta ani żywego ducha. Pomyślałam, iż może złapię okazję.

No i tkwię tu już prawie trzy godziny. Gdyby nie pan, kto wie co by się stało Dziękuję ogromnie!

Przechodźmy na ty, jestem Wiktor uśmiechnął się chłopak.

Bogna się zaśmiała, od razu klimat jak w ciepłej herbacie.

Wiktorowi Bogna bardzo się spodobała ładna, zwyczajna, zero gwiazdorstwa, widać, iż życiowa dziewczyna. Zatrzymał wóz.

Ogrzałaś się, to może teraz coś na ząb? Moja mama robi boskie pierogi z ziemniakami!

Zjedli wspólnie kolację. Bogna miała w torbie kabanosy, trochę sera i tabliczkę gorzkiej czekolady.

Potem ułożyli się do spania; Bogna na górnej koi, Wiktor na siedzeniach. Leżąc, dziewczyna spytała znienacka:

Wiktor, a ty masz żonę?

Nie.

A dlaczego?

Bo właśnie spotkałem dziewczynę, która mi się podoba. Ale jeszcze jej o tym nie powiedziałem.

No proszę.

Dobra, śpimy, muszę zdążyć z dostawą.

Droga przebiegła spokojnie, Bogna śmiała się, iż to jej pierwsza taka przygoda w życiu. I choćby się cieszy, iż tak wyszło.

Po drodze Wiktor był coraz pewniejszy, iż los postawił na jego drodze wyjątkową kobietę.

Gdy wracali już do miasta, Wiktor poprosił Bognę o numer telefonu.

A co z tą dziewczyną, która ci się spodobała? spytała z przymrużeniem oka.

No przecież o tobie mówiłem roześmiał się Wiktor. Bardzo mi się spodobałaś. Chciałbym, żeby to spotkanie nie było jednorazową przygodą, jeżeli możesz się na to zgodzić.

Zgadzam się. Ty też mi się bardzo podobasz, zachowałeś się z klasą i nie zostawiłeś mnie w potrzebie. Prawdziwy facet! odpowiedziała, szczerząc się od ucha do ucha.

Wiktor i Bogna wzięli ślub w kwietniu. Takie właśnie zbiegi okoliczności nazywa się w Polsce przeznaczeniemNa weselu Wiktora i Bogny tańczył cały powiat, a pierogi z ziemniakami stały się lokalną legendą. choćby babcia wzruszyła się do łez, widząc, jak młoda para kręci pierwszego oberka na środku świetlicy. Wiktor spojrzał na żonę śmiała się tak szczerze, jak wtedy, gdy razem zasiedli w jego ciężarówce przy ciemnej drodze gdzieś na krańcu Mazowsza.

Po północy, gdy goście popijali jeszcze kompot z rabarbaru, Wiktor szepnął Bognie:
Gdybyś wtedy nie pomyliła tych Grzybic, nigdy byśmy się nie spotkali.

Bogna przytuliła się mocniej.
Wiesz, czasem najlepsze rzeczy w życiu zaczynają się od wielkiej pomyłki.

A potem żyli długo, szczęśliwie i zawsze razem czasem wybierali się do Grzybic tylko po to, żeby przypomnieć sobie tamtą noc i sprawdzić, czy ktoś jeszcze czeka na cud przy starym przystanku.