Słuchaj, ta historia wydarzyła się dosłownie tydzień przed naszym ślubem. Wyobraź sobie, wszystko już było dopięte na ostatni guzik sala zarezerwowana, urzędowe sprawy załatwione, obrączki u jubilera już czekały, część przyjęcia rodzinnego choćby była już zapłacona. Przez wiele miesięcy biegałem ze wszystkim sam, żeby było idealnie.
W trakcie naszego związku byłem pewien, iż robię wszystko jak trzeba. Pracowałem na pełen etat, a i tak co miesiąc przeznaczałem jakieś 20% wypłaty na różne rzeczy dla niej fryzjer, kosmetyczka, paznokcie, co tylko chciała. Nie dlatego, iż ona nie pracowała miała swoje pieniądze i wydawała, jak jej pasowało. Ale ja czułem, iż skoro jestem facetem i jej partnerem, to mnie wypada zadbać o takie rzeczy. Nigdy nie poprosiłem jej o kasę za rachunki. Za wyjścia, restauracje, kino, krótkie wyjazdy wszystko płaciłem ja.
Rok przed ślubem wpadłem na taki pomysł żeby zabrać całą jej rodzinę nad Bałtyk. Nie tylko rodziców i rodzeństwo, ale i siostrzeńców, bratanków, choćby dwóch kuzynów. Było nas naprawdę sporo. Żeby to ogarnąć, pracowałem nadgodziny, przestałem kupować sobie rzeczy, oszczędzałem przez kilka miesięcy. Jak już się udało pojechać, to opłaciłem noclegi, dojazd, jedzenie wszystko, co się dało. Była szczęśliwa, jej rodzina wdzięczna. Nikt nie pomyślał wtedy, iż dla niej to w sumie kilka znaczy.
I potem, tydzień przed weselem, ona siada i mówi mi, iż chce się rozstać. Że byłem za bardzo. Że oczekiwałem za dużo czułości, wsparcia, bycia razem. Że chciałem jej pisać, przytulać ją, wiedzieć, czy wszystko u niej okej. Że ona nie jest taka, iż zawsze miała dystans i ją to przytłaczało. Że chcę czegoś, czego ona mi nigdy nie da.
No i jeszcze jedno dodała coś, czego nigdy wcześniej nie powiedziała. Że tak naprawdę ona w ogóle nie myślała o ślubie. Oświadczyny przyjęła, bo za bardzo naciskałem. A gdy wciągnąłem w to jej rodziców, to już czuła się w potrzasku. Oświadczyłem się jej w restauracji, przy całej jej rodzinie. Dla mnie to był piękny gest dla niej pułapka. Nie chciała nikogo zawieść.
Pięć dni przed ślubem cywilnym, wszystko gotowe, ona wreszcie mówi prawdę. Zwyczajnie czuła, iż narzucam jej życie, którego nie chciała. Robiłem dla niej za dużo, przez co czuła się nieswojo, przytłoczona, zobowiązana. Wolała odejść, niż wpakować się w coś tylko dlatego, iż tak wypada.
Po tej rozmowie spakowała się i wyszła. Nie było kłótni, nie było szans na pogodzenie. Dokumenty zostały, rachunki zapłacone, plany rozpadły się, a ślub został odwołany. Trzymała się swojego. Tam wszystko się skończyło.
Dzięki temu tygodniowi zrozumiałem, iż bycie facetem, który wszystko daje, wszystko naprawia i zawsze jest gotowy pomóc, wcale nie daje gwarancji, iż ktoś zechce z tobą zostać.
