Przywiozła Basia narzeczonego na wieś, a on postawił jej warunek…

Przywiozła Zosia do rodzinnej wsi narzeczonego, ale ten postawił jej warunek…

Jasiek zauważył nadjeżdżający wiejską, szutrową drogą autobus i, porzuciwszy piłkę, pognał jak szalony w stronę przystanku. Koszula w kratę rozpięta, jasne włosy rozwiewał wiatr.

Mama, mama wróciła! tylko o tym mógł myśleć Jasiek, ile sił w nogach pędząc naprzeciw autobusu. Jednak Zosia nie wysiadła sama obok niej wyszedł zaokrąglony mężczyzna w jasnoszarym garniturze. Szedł przy jej boku, wymachując teczką niczym istotny urzędnik. Jasiek dopadł do matki i natychmiast chwycił ją za dłoń, z euforią szukając jej spojrzenia.

Cześć, synku pochyliła się i cmoknęła Jaśka w czubek głowy trzydziestoletnia kobieta.
No witaj, młody! zagrzmiał mężczyzna i od razu potarmosił dziecku włosy. Obca dłoń była ciężka, Jasiek aż się zachwiał od tego serdecznego powitania.

Zapraszam do stołu powiedziała uprzejmie Teresa Zawadzka, mama Zosi, zerkając na bogato zastawiony stół.
Dziękuję, dziękuję, pani Tereso odparł z namaszczeniem Włodzimierz Kowalczyk, omiatając stołową biesiadę spojrzeniem.
To jest życie, wieś to wieś! wskazał na jedzenie. W mieście wszystko na kartki, kryzys, a tu każdy swoje świnie hoduje, własną kiełbasę je.
I mleko własne, i śmietanka zanuciła prawie Teresa, i warzywa z ogródka.
Póki zdrowie pozwala, sami się trzymamy dorzucił Jan Zawadzki, ojciec Zosi, człowiek małomówny i szczupły, od lat pracujący jako traktorzysta w PGR-ze.
No, my też nieraz coś załatwimy, kartkami kartkami, ale jak trzeba, to moja siostra na bazarku coś odstąpi po znajomości pochwalił się Włodek, gładząc łysinę. Zosi też przynoszę rarytasy.

Jasiek obserwował obcego, zastanawiając się, jaki pretekst wymyślić, by się do niego zbliżyć. W mieście, gdzie mieszkał z mamą, chodził do szkoły i grał z kolegami, często z zazdrością patrzył na ojców rówieśników i wyobrażał sobie, jakim mógłby być jego własny tata.

Nieraz w myślach widział siebie idącego z ojcem do zoo albo grającego z nim w piłę. W głębi duszy pragnął, żeby tata był podobny do taty Michała z bloku albo Jarka z sąsiedztwa, albo może i zupełnie inny?

Teraz jednak, gdy przy matce pojawił się ten pulchny pan, Jasiek pomyślał, iż skoro mama przywiozła go do babci na wieś, pewno to on będzie jego ojcem.

Wziął więc w rękę drewniany samolocik, który dziadek Jan sam wystrugał z drzewa, wygładzając skrzydła, by przypominały prawdziwy samolot, podszedł do rozgrzanego od biesiadowania Włodka i nieśmiało powiedział:
Proszę pana, zobacz pan, jaki samolot! wyciągając zabawkę w stronę gościa.
No, no! Włodek złapał samolocik i z całej siły pstryknął palcem w śmigło, które dziadek Jan wymyślił tak, by się kręciło. Od tego pchnięcia śmigło odpadło i poleciało na podłogę.
Słaba ta twoja zabawka mruknął Włodek i oddał samolot Jaśkowi.
Chłopak podniósł śmigło, zerkając nieśmiało na dziadka.

Nie martw się, naprawimy uspokoił go dziadek Jan.

A Włodzimierz Kowalczyk to u nas kierownik gwałtownie zmieniła temat Zosia. Szef magazynu na fabryce.
Włodzimierz wypiął jeszcze bardziej policzki i spojrzał na Zosię z pobłażaniem:
Taka prawda.

Zosia, trzydziestoletnia krawcowa, cieszyła się, iż po raz pierwszy w życiu znalazła narzeczonego z pozycją wartościowy kandydat, starszy wiekiem, pewniejszy. Ze starannością podsuwała mu kolejne talerze: smażoną rybę, twarożek, naleśniki ze śmietaną.

Gdy wyszli na ganek, Włodek rozłożył ręce szeroko:
No i powiedz, czyż tu nie jest pięknie?! Powietrze jak marzenie!
Podoba ci sie, Włodku?
A jakże!
To świetnie, odpoczniemy trochę, pooddychamy Jutro wrócimy do miasta, zabierzemy Jaśka, trzeba mu kupić mundurek na nowy rok szkolny.
Posłuchaj, Zośka po co tego młodego wieźć do miasta? Tu szkoły nie ma?
Jest, ale tylko podstawowa
No i super! Niech jeszcze rok chodzi do wiejskiej szkoły, a potem go weźmiemy do miasta. My akurat skończymy remont, meble skręcimy, u ciebie wszystko starocie.
Teresa Zawadzka z niepokojem spojrzała na męża, Jana. Ten, jak zresztą zawsze, zacisnął mocno usta i z marsową miną zasępił się nad pomysłem narzeczonego córki.

Ale Włodku, to trzeba z nauczycielami gadać, wszystkie rzeczy do wsi przenosić…
Ile tam małemu tych rzeczy? Zobacz tu, powietrze, mleko, świeże warzywa, owoców w bród wyrośnie zdrowy. Tu dziadkowie popilnują, a w mieście my oboje ciągle w pracy nie będzie czasu się nim zająć. Zostaw go tu na rok. My się urządzimy, ślub i załatwione. Co ty na to, Zośka?
Co za propozycja burknął Jan Zawadzki, wyraźnie poirytowany. To raczej warunek, nie oferta.

Nazajutrz, gdy Zosia tłumaczyła synkowi, dlaczego nie zabiera go z powrotem do miasta, Jasiek tylko kiwał głową, nie mówiąc ni słowa. A gdy Włodek z Zosią poszli już na przystanek, Jaśka nigdzie nie można było znaleźć. Teresa szukała na strychu, w warsztacie dziadka wszędzie pusto.

Przecież przed chwilą się tu bawił Rower stoi.
Spokojnie, pewnie pobiegł gdzieś z kolegami machnął ręką Włodek.

Zosia jeszcze raz z troską spojrzała na podwórze i wyszła przed bramę. Jasiek, który cały czas ukrywał się w składziku na węgiel, patrzył nieco przez szparę. Bardzo chciał wybiec, podbiec do mamy, złapać ją za rękę, ale powstrzymał się i stał nieruchomo coś mu podpowiadało, iż stał się zbędny, odkąd pojawił się ten łysiejący pan.

Jasiek trzymał w rękach popsuty samolocik i łzy spływały mu po policzkach. Był twardy; nie płakał, choćby gdy dziadek porządnie go karcił za spuszczenie łódki na Wisłę bez pozwolenia i próbę samotnego spływu. Wiedział, iż dziadek rzadko kara niesprawiedliwie. Teraz jednak, gdy nikt choćby złego słowa do niego nie powiedział, łzy same zaczęły lecieć i chłopak, zły na siebie, wycierał je gwałtownie rękawem.

Jest! wykrzyknęła babcia, gdy już Zosia z Włodkiem odjechali. Nie płacz, wnuczku, mama obiecała, iż wróci za miesiąc a my ci póki co kupimy mundurek szkolny u nas w powiecie. Przecież lubisz tu być z nami i dziadkiem, prawda?

Jasio przytulił się do babci. Przypomniał sobie kolegów z bloku i poczuł ogromną tęsknotę, by wrócić. Tu też miał przyjaciół, ale od dawna wiedział, iż wakacje spędza u dziadków, a jesienią wraca z mamą do miasta i to też kochał.

Minął tydzień. Jasiek biegał po sadzie z wiejskimi dzieciakami, z czasem coraz rzadziej myśląc o tęsknocie za mamą i o tym, iż nie zabrała go ze sobą.

Teresa aż upuściła wiadro, widząc za furtką Zosię.
Córuś, nie spodziewałam się ciebie tak szybko!
Zosia usiadła z ulgą na ławie.
Obiecałam za miesiąc, a przyjechałam po dwóch tygodniach. Po Jaśka jadę, mamo.
Ale przecież uzgodniłyśmy, iż zostaje! Włodek nie chce?
To ja nie chcę, mamo. Nie będę rozdzielać się z synem. A Włodek już chodzi do innej, do Simki z księgowości jej teraz zanosi produkty z bazy od siostry, ona dzieci nie ma. A ja, jak twierdzi, mam przydatek w postaci Jaśka. Warunek mi postawił: Jaśka zostawić na wsi.
Teresa patrzyła smutno na córkę. Chciała jej szczęścia, ale nie w taki sposób.
I może to lepiej, córeczko przekonywała po chwili.
Lepiej, mamo. Zabiorę Jaśka, kupię mu nowy mundurek, tornister, zaprowadzę do drugiej klasy wszystko będzie jak dawniej. Żyliśmy we dwoje bez luksusów, i jeszcze pożyjemy. Nie potrzebuję jego wypłat z bazy, tylko rodziny dla Jaśka taty, a dla siebie męża.

Na podwórzu pojawił się Jasiek, przystanął zdziwiony na widok mamy. To było tak niespodziewane, iż zapomniał o żalu i rzucił się jej na szyję.
Mamo!
Synku! Jak ja się stęskniłam! Zosia mocno go ucałowała. Przyjechałam po ciebie, zaraz szkoła.
Jasiek spojrzał na nią z niedowierzaniem.
Jak dawniej będziemy razem. Ty się uczysz, ja sprawdzam ci zeszyty, a w tym roku zapiszę cię do koła modelarskiego i na boisko, jak zawsze chciałeś.

Chłopiec upychał do swojego plecaka jak najwięcej rzeczy, by mama mogła nieść mniejszą torbę.
Synku, wystarczy, ciężko ci będzie.
Dam radę, jestem silny!

Dziadek z babcią odprowadzili ich na przystanek. Autobus, mrugając światłami, zatrzymał się, syknęły drzwi. Jasiek zajął miejsce przy oknie i machał do dziadków długo, aż zza zakrętu zniknęli mu z oczu.

Trzymał w rękach naprawiony przez dziadka drewniany samolocik i zerkał co chwila na mamę. Jechał do domu. Czuł to całym sercem wracał do tego, co najważniejsze do rodziny. I wiedział już, iż nie warto tracić siebie ani bliskich przez cudze warunki. Bo prawdziwe szczęście to być razem z tymi, których kochamy.