Przywiozła Ludwika do wsi narzeczonego, a on postawił jej warunek…
Andrzejek zobaczył nadjeżdżający po wiejskiej, wysypanej żwirem drodze autobus i porzuciwszy piłkę, popędził co sił do przystanku. Słomkowoblond włosy furkotały na wietrze, a rozpięta kraciasta koszula powiewała za nim. Myślał tylko: Mama, mama wróciła!. Z autobusu wysiadła Ludwika, a obok niej postawny pan w jasnoszarym garniturze. Szedł obok niej, wymachując skórzaną teczką i wyglądał na kogoś ważnego. Andrzejek podbiegł do mamy i radośnie złapał ją za rękę, patrząc jej w oczy.
Witaj, synku powiedziała trzydziestoletnia kobieta, pochylając się i całując go w czubek głowy.
No cześć, młody! odezwał się gromkim głosem mężczyzna, od razu poczochrał Andrzejka wielką dłonią. Ręka była ciężka i Andrzejek aż się zakołysał od tego gorącego powitania.
Zapraszam do stołu powiedziała z szacunkiem pani Antonina, mama Ludwiki.
Dziękuję, dziękuję, mamo odparł poważnym tonem pan Arkadiusz, rozglądając się po obficie zastawionym stole.
No proszę, wieś, a jak gościnnie! pokiwał głową. W mieście kartki, inflacja, a tu ludzie żyją z własnego gospodarstwa, własne mięso się je.
I mleko, i śmietana własna zanuciła niemal pani Antonina i wszystko z własnego ogródka.
Póki zdrowie pozwala, trzymamy się swojego dołączył do rozmowy pan Janusz, ojciec Ludwiki, szczupły, małomówny, cały życie przepracował w PGR-ze na kombajnie.
My też sobie radzimy. Kartki kartkami, ale u szwagierki na bazie czasem się obkupię, załatwię trochę lepszych rzeczy pochwalił się Arkadiusz, przejeżdżając dłonią po przerzedzonych włosach. To ja zaopatruję Ludwikę w rarytasy.
Andrzejek obserwował obcego pana, myśląc, jakby tu znaleźć powód, by się do niego przybliżyć. W mieście, gdzie mieszkał z mamą, chodził do szkoły i grał z chłopakami na podwórku, często przypatrywał się ojcom kolegów, wyobrażając sobie, jaki mógłby być jego tata.
Marzył, iż pójdzie z ojcem do zoo albo pokopie z nim piłkę. Wydawało mu się, iż tata mógłby być podobny do ojca Wojtka Kowalskiego albo Michała Nowaka, a może zupełnie inny.
A teraz, kiedy ten postawny pan siedział przy mamie, Andrzejek pomyślał, iż skoro przyjechał z nią na wieś, może będzie jego tatą.
Chłopiec wziął drewniany samolocik, który dziadek Janusz wykonał własnymi rękami, starannie wystrugał skrzydła i skręcił śmigło, by przypominało prawdziwy samolot. Podszedł do rozgrzanego jedzeniem Arkadiusza i nieśmiało powiedział:
Proszę popatrzeć, jaki samolot! i podał zabawkę gościowi.
O, proszę! chwycił ją Arkadiusz i z całej siły walnął palcem w śmigło; od uderzenia nie zakręciło się, tylko odpadło na bok.
Coś cienka ta twoja zabawka rzucił Arkadiusz i oddał samolocik Andrzejkowi.
Chłopiec podniósł śmigło z podłogi, spoglądając na dziadka.
Spokojnie, naprawimy powiedział dziadek Janusz.
A pan Arkadiusz jest u nas kierownikiem zmieniła temat Ludwika w fabryce zaopatrzeniowcem pracuje.
Arkadiusz spuchł z dumy i spojrzał na Ludwikę pobłażliwie: Tak, zgadza się.
Trzydziestoletnia Ludwika, pracująca jako szwaczka w zakładzie, pierwszy raz w życiu zamierzała wyjść za mąż, ciesząc się, iż narzeczony jej jest poważny, ma stanowisko, starszy, pewnie i mądrzejszy. Podsuwała mu bliżej talerze z pieczoną rybą i naleśnikami ze śmietaną.
Wychodząc na ganek, Arkadiusz rozłożył szeroko ręce i aż zakrzyknął:
No powiedzcie, czy to nie jest piękne?! A powietrze jakie!
Arku, podoba ci się?
Jeszcze jak!
No to pooddychamy trochę, odpoczniemy, a jutro wrócimy do miasta. Andrzejka weźmiemy, musimy mu kupić mundurek do szkoły.
Poczekaj, Lulu, po co chłopaka ciągnąć do miasta? Nie ma tu szkoły?
Jest, ale tylko podstawowa
To niech rok tu pochodzisz, potem go zabierzemy. Zrobimy remont, kupimy nowe meble, bo u ciebie stare wszystko.
Słysząc propozycję Arkadiusza, pani Antonina z niepokojem spojrzała na męża. Pan Janusz, jak mawiał Andrzejek, zagryzł wąsa i milcząc wyrażał swoje niezadowolenie, rozważając ofertę narzeczonego córki.
No jakże to, Arku, tyle zamieszania z rzeczami, ze szkołą
Ile to rzeczy taki maluch ma? Popatrz na tę wieś świeże powietrze, mleko, warzywa, owoce, rośnie jak na drożdżach. A rodzice popilnują. W mieście nie będziemy mieli dla niego czasu, oboje w pracy, więc niech rok pobędzie tutaj. A my w tym czasie ślub weźmiemy i się urządzimy. Co ty na to?
Co tu dużo mówić mruknął pan Janusz to nie propozycja, tylko warunek.
Następnego dnia, kiedy Ludwika tłumaczyła, dlaczego nie zabiera syna do domu, Andrzejek przytakiwał, ale nie powiedział ani słowa. A gdy Arkadiusz i Ludwika poszli na autobus, nigdzie nie mogli znaleźć Andrzejka. Pani Antonina zaglądała na strych, do warsztatu dziadka nigdzie go nie było.
Gdzie się podział, jeszcze niedawno tu był. Rower stoi.
Pewnie pobiegł do kolegów wzruszył ramionami Arkadiusz.
Ludwika znów z niepokojem rozejrzała się po podwórku i wyszła za bramę.
Andrzejek, który ukrył się w szopie z węglem, spoglądał przez szparę, co się dzieje. Bardzo chciał wybiec, rzucić się mamie na szyję, ale powstrzymał się i czekał, czując intuicyjnie, iż nagle stał się zbędny, odkąd pojawił się ten łysiejący pan.
Przytulał do siebie zepsuty model samolotu i łzy spływały mu po policzkach. Nie był płaczliwy. Nawet, kiedy dziadek przylał mu za samowolne puszczanie łódki po rzeczce, nie płakał wiedział, iż dziadek sprawiedliwie karze. Teraz jednak, gdy nikt choćby go nie dotknął, łzy same leciały i zaciskał pięściami oczy, by ich się pozbyć.
Znalazł się! krzyknęła babcia, gdy Ludwika z Arkadiuszem już odjechali. Nie martw się, kochanie, mama przyjedzie za miesiąc, jak obiecała, a my ci kupimy mundurek w miasteczku, przecież dobrze ci u nas z dziadkiem.
Andrzejek opuścił głowę, jasne włosy spadły mu na czoło. Zatęsknił do kolegów ze szkoły, do znajomego podwórka i z całych sił chciał wrócić do miasta. Oczywiście, tu też miał przyjaciół, ale wiedział dobrze, iż lato spędza u dziadków, których kocha, a jesienią wraca do miasta, gdzie też wszystko mu się podobało.
Tydzień minął błyskawicznie. Andrzejek grał z chłopakami, zapominał o wszystkim, a myśli o tym, iż mama zostawiła go tutaj, coraz rzadziej wracały.
Pewnego dnia pani Antonina o mało nie upuściła wiadra, widząc Ludwikę za furtką.
Córko, a my ciebie się dopiero za miesiąc spodziewaliśmy.
Ludwika przysiadła zmęczona na ławce:
Obiecałam za miesiąc, a jestem po dwóch tygodniach. Przyjechałam po Andrzejka.
Jak to? Przecież umówiliście się, iż zostaje tu. Czy pan Arkadiusz zmienił zdanie?
Nie, mamo, to ja zmieniłam. Dość mam rozstawiania się własnym synem. A pan Arkadiusz… okazało się, iż zaczął do księgowej Simony chadzać, siostrze z bazy teraz jej przywozi produkty ona nie ma dzieci. A do mnie jak mówił, Andrzejek to przydatek, postawił mi warunek: nie zabierać syna z wioski.
Pani Antonina smutno patrzyła na córkę. Bardzo chciała widzieć ją szczęśliwą, ale nie z takim człowiekiem jak Arkadiusz.
Może to i lepiej, dziecko.
Pewnie iż lepiej, mamo. Zabiorę Andrzejka, kupię mu mundurek, nowy tornister, zaprowadzę do drugiej klasy i będzie znowu jak dawniej. Przez tyle lat żyliśmy bez luksusów i damy sobie radę teraz. Mamo, mnie nie chodziło o te jego produkty z bazy, ja chciałam rodziny, żeby Andrzejek miał ojca, a ja męża
Na podwórku pojawił się Andrzejek, stanął zdziwiony.
To było takie niespodziewane, iż bez namysłu rzucił się matce na szyję.
Mamo!
Synku! Jak ja się za tobą stęskniłam! Ludwika ucałowała syna, patrząc w jego opalone policzki. Przyjechałam po ciebie, zaraz zaczną się lekcje!
Andrzejek spoglądał na mamę z niedowierzaniem.
Będziemy żyć jak dawniej. Ty będziesz się uczyć, ja sprawdzać lekcje, jeszcze zapiszę cię na zajęcia i do sekcji piłkarskiej, jak chciałeś.
Andrzejek pakował coraz więcej rzeczy do swojego plecaka, żeby mama nie musiała nieść ciężkiej torby.
Synku, już dosyć, będzie ci ciężko!
Nie, mamo! Jestem silny!
Dziadek i babcia odprowadzili Ludwikę i Andrzejka aż na przystanek. Autobus, lśniąc światłami, wtoczył się na pobocze i zatrzymał. Andrzejek usiadł przy oknie i machał dziadkom, aż nie zniknęli za zakrętem.
W ręce miał ten sam naprawiony przez dziadka samolocik, spoglądał na mamę.
Jechał do domu i czuł głęboką dziecięcą radość, dumę, iż najbliższa osoba na świecie jest przy nim.
W życiu łatwo jest komuś narzucić swoje warunki, ale bliskość, troska i miłość tego nie zdobędziemy żadnym układem. Dopiero wtedy jesteśmy naprawdę szczęśliwi, gdy mamy przy sobie tych, których kochamy, na własnych zasadach.
