10 maja 2024, piątek
Olku, proszę cię, pomóż! Nie wiem co robić, woda leje się jak z kranu, zaraz zaleję sąsiadkę z dołu, a ta harpia mnie potem żywcem zje! Trzęsą mi się ręce, choćby zaworu głównego nie mogę znaleźć! wykrzykiwał głos w telefonie. Był tak rozpaczliwy i donośny, iż usłyszałem go choćby przez stół, mimo iż nie miałem włączonego głośnika.
Agnieszka delikatnie odłożyła widelec na talerz. Brzęk sztućca rozległ się po kuchni niczym gong rozpoczynający kolejny etap naszego cichego rodzinnego sporu, który trwał już co najmniej trzy lata. Siedziałem naprzeciwko niej, wpatrując się z zakłopotaniem raz w stygnący bigos, raz w świecący ekran telefonu.
Renata, spokojnie próbowałem opanować sytuację. Jaki zawór? Pod zlewem czy przy toalecie? Zakręć główny.
Nie wiem, gdzie jest! Olku, przyjedź, błagam cię! Ja się boję, co będzie, jeżeli to wrzątek? Jestem sama, panicznie się boję!
Spojrzałem na Agnieszkę. Jej oczy mówiły wszystko to była znajoma mieszanka cierpliwości i rezygnacji, którą ostatnio tak często u niej widziałem.
Aga, słyszałaś? Zaleje sąsiadkę. Renata w technice to kompletne beztalencie, jak dziecko. Muszę jechać.
No jasne, musisz jej głos był aż przesadnie spokojny. Przecież nie mamy dziś rocznicy ślubu. Nie planowaliśmy tego wieczoru od dwóch tygodni. I ja nie stałam przy garnkach przez pół dnia. Jedź, Olek. Ratuj swoją Renatę. Przecież bez ciebie zginie.
Daj spokój… zamotałem się, łapiąc klucze z komody. Znamy się od podstawówki. Przyjaciel w potrzebie. Naprawię i wrócę, obiecuję. Schowaj ten bigos, żeby nie wystygł.
Trzasnęły drzwi. Agnieszka została sama w rozgrzanej kuchni pełnej aromatów świątecznego obiadu, a ja pędziłem przez noc do mieszkania Renaty, czułem ciężar tego wieczoru na barkach.
Renata. Imię, które ostatnio zbyt często pojawiało się w naszym domu. Przyjaciółka z podwórka, dawniej stomatolożka, a od rozwodu coraz częstsza bywalczyni naszego rodzinnego życia. Na początku jej prośby były drobne przewieźć coś, naprawić komputer, podłączyć pralkę. Z czasem drobiazgi zamieniły się w nieznośne kłopoty nagłe i niecierpiące zwłoki. Opona na trasie, pęknięta półka, zalana łazienka. Zawsze idealnie wtedy, gdy z Agą mieliśmy własne plany.
Nie byłem ślepy. Wiedziałem, iż przyjaźń to jedno, ale męska intuicja zaczęła mówić mi, iż Renata nie zawsze potrzebuje naprawy kranu. Była atrakcyjna, zadbana, spojrzenie miała takie, jakby pytała: Pomożesz mi, bohaterze? Odpuszczałem wszelkie podejrzenia, bo czułem się potrzebny, a ona potrafiła sprawić, iż miałem ochotę być dobrym kolegą.
Zjadłem w końcu u Renaty kawałek szarlotki (piekła ją, choć podobno nie mogła znaleźć zaworu), naprawiłem syfon, wróciłem po trzech godzinach, zmęczony i brudny, ale zadowolony z siebie.
Zostawiła ci herbatę? zapytała Agnieszka, niby czytając coś pod nosem.
Tak. I upiekła szarlotkę. Przeprasza, iż popsuła ci wieczór. Przekazuje pozdrowienia.
W duchu zanotowałem: Pieczesz ciasto, a przed chwilą lejesz wodę przez całą łazienkę? Ciekawe… Na głos nie powiedziała już więcej nic. Znałem ją wiedziałem, iż nie zamierza robić awantury. Planowała coś cichszego.
Następna awaria przytrafiła się już po kilku dniach. W sobotę rano mieliśmy jechać na działkę. Pogoda piękna, maj, w bagażniku skrzynka węgla, zamarynowana karkówka, a ja już czułem zapach ogniska. Wtedy zadzwonił telefon. Specjalny dzwonek dla Renaty.
Słucham? Co iskrzy? Jak to cała rozdzielnia?! Aga, damy radę, zaraz będę.
Zamknąłem rozmowę. Aga stała z rozsadą kwiatów, patrząc na mnie podejrzliwie.
Aga, muszę podjechać do Renaty, awaria w instalacji elektrycznej.
Działka odwołana? bez emocji ustawiała sadzonki.
Nie, tylko przystanek po drodze. Godzina, nie więcej.
Jadę z tobą, Olek odpowiedziała.
Zdziwiłem się, ale skinąłem głową. Nie było wyjścia. Całą drogę czułem się spięty; Aga była spokojniejsza ode mnie.
Renata otworzyła nam drzwi, ubrana w satynowy szlafrok, starannie pomalowana, jakby szykowała się na galę, a nie na naprawę bezpieczników. Gdy zobaczyła Agnieszkę, zbladła na sekundę, potem przywołała sztuczny uśmiech i zaprosiła nas do środka.
Agnieszka! W takim stroju, przepraszam, byłam przerażona, zmęczona, ledwie ogarniam… Olek, chodź, tam iskrzy!
Aga została w przedpokoju. Renata od razu zaproponowała kawę na kuchni, ale żona odmówiła. Stała twardo przy mnie, gotowa pomóc, jeżeli będzie trzeba.
Dlaczego nie zadzwoniłaś do pogotowia energetycznego? spytała Agnieszka lodowatym tonem.
Tam zawsze nieprzyjemni są. Poza tym Olek zawsze zrobi wszystko lepiej.
Naprawiłem, co trzeba, napisałem model wyłącznika, który miała kupić, i podkreśliłem, iż tym razem naprawdę ma zadzwonić po elektryka. Odmówiliśmy kawy i ciasta, wychodząc niemal natychmiast.
W drodze powrotnej zagaiłem:
Aga, byłaś trochę szorstka…
Olek, spójrz trzeźwo. Szuka twojej uwagi, nie pomocy. Zawsze wtedy, gdy jesteśmy razem, zawsze pod pretekstem katastrofy.
Przesadzasz, znamy się od dziecka.
I dla niej zawsze jesteś gotów zrezygnować z naszych planów, żeby być rycerzem na białym koniu. Przemyśl to.
Wiedziałem jednak, iż Renata łatwo się nie podda.
Ostatecznie wszystko rozstrzygnęło się, gdy parę tygodni później wracałem z delegacji. Aga czekała na mnie z kolacją, ale tuż przed domem zadzwoniła Renata znowu nagły dramat: upuszczony ciężki karnisz, rozcięta noga, środek pokoju zastawiony, trzeba jechać, wynieść, kupić maść. Czułem, jak podnosi mi się ciśnienie. Zadzwoniłem do Agi.
Aga, muszę podjechać do Renaty, znowu coś się stało.
Zostaw. Jadę ja.
Ale… próbowałem zaprotestować.
Kobieca sprawa, sama ogarnę. Ty odpocznij po trasie.
Aga zamówiła przez internet fachowca Złota rączka i kuriera z apteki. Sama pojechała do mieszkania Renaty, wyprzedzając choćby dostawcę leków.
Gdy weszła do mieszkania, Renata leżała na kanapie w szlafroku, świeczki, wino i dwa kieliszki stały gotowe. Na widok Agi poderwała się natychmiast z kanapy.
Aga?! Co ty tu robisz? Gdzie Olek?
Olek odpoczywa. Zamówiłam fachowca do karnisza, za chwilę będzie. Ty się zajmij nogą, leki już tu są.
Renata nie wytrzymała.
Po co to robisz? To ja jestem twoją przyjaciółką!
Moim mężem zajmuję się ja odpowiedziała spokojnie Aga. Ty możesz sobie teraz szukać nowego złotej rączki, który posprząta po twoich drobnych katastrofach.
Fachowiec przyszedł, zamontował karnisz w 20 minut. Aga wyszła, zostawiając Renatę z całą sytuacją.
Wieczorem wszystko opowiedziała mi przy herbacie.
Olek, ja nie mam pretensji o to, iż pomagasz. Mam pretensje, iż jej pozwalasz manipulować swoim czasem i naszą rodziną. jeżeli ktoś wciąż dzwoni tylko dlatego, iż nie radzi sobie z czymś, co da się załatwić przez usługę, a pomoc jest wymówką do prywatnych spotkań, to nie jest przyjaźń.
Było mi wstyd. Spojrzałem na swoje zachowanie z boku.
Masz rację, Aga. Od dziś: żadnych napraw dla Renaty. jeżeli chciała zastępować cieślę, niech korzysta z usług.
Renata nie dzwoniła już więcej. Pewnie urażona, a może znalazła sobie innego przyjaciela na godzinę.
Po pół roku Aga spotkała ją w galerii z jakimś mężczyzną. Uśmiechnęła się pod nosem: W końcu ktoś jej te karnisze wiesza zgodnie z zasadami. U nas zapanował spokój. Długie wieczory przestały być przerywane dramatami na już. Wreszcie zaczęliśmy planować wyjazdy do rodziny i wycieczki na własnych warunkach.
Nauczyłem się jednego: choćby najstarsi znajomi powinni znać granice, zwłaszcza gdy próbują wydeptywać ścieżkę do czyjegoś domu pod pretekstem życiowej niezaradności. Rodzina to wspólnota, o którą trzeba dbać i nie warto nikomu, choćby najlepszemu koleżance sprzed lat, oddawać czasu i uwagi, które należą do najbliższych.
