Słuchaj, muszę Ci coś opowiedzieć… Czasem tak się zastanawiam, czy dobro rzeczywiście wraca, czy raczej stajemy się przez nie po prostu naiwnymi ofiarami. Pamiętasz Martę? No właśnie, tej historii nie zapomni chyba do końca życia.
Od siedmiu lat Marta opiekowała się swoją teściową, panią Jadwigą sparaliżowaną po udarze. Wiesz, jakie to były lata? Bez urlopu, bez wyjazdów, bez przyjemności. Łóżko, pampersy, jedzenie łyżką, mycie, przebieranie, a jej mąż Tomek ciągle znikał w pracy. Jesteś święta, Martusiu, gdyby nie ty, mama dawno byłaby już w domu opieki mówił, całował ją w głowę i wychodził z torbą na ramię, trzaskając drzwiami.
Marta stała w tej szarej kuchni, 42 lata, a siwych pasm więcej niż czarnych. Ręce popękane od środków dezynfekujących, pod oczami worki nie do ukrycia żadnym kremem, plecy bolały, jakby gwoździem ktoś je przebił. Siedem lat temu życie się dla niej skończyło wtedy Jadwiga przeszła ciężki udar. Diagnoza: absolutny paraliż dolnych części ciała i prawej ręki, problemy z mową.
Tomek wtedy się rozsypał, był jedynakiem. Pielęgniarki kosztowały krocie, których początkujący architekt nie miał, więc Marta świetnie rokująca konserwatorka starych ksiąg rzuciła muzeum, sprzedała swoją małą, babciną kawalerkę na Służewcu, żeby opłacić pierwszy rok rehabilitacji i drogie leki. Zamieszkała z teściową w smutnym mieszkaneczku, w którym od progu czuć było naftaliną i starością.
Przez siedem długich lat Marta była jak w więzieniu o zaostrzonym rygorze. Pobudka o szóstej, zmiana pieluch, przecieranie wiotkiej skóry, żeby nie było odleżyn, gotowanie papek i karmienie łyżką. Jadwiga była marudna i złośliwa krzyczała, wypluwała jedzenie, czasem, specjalnie, przewracała nocnik na czyste prześcieradła. Tomek wracał do domu późno, wykończony rzekomo budową ich wymarzonego domu pod Warszawą. Wszystkie pieniądze ładował tam, bo za jakiś czas będziemy mieć własny raj. Dom był oczywiście przepisany na panią Jadwigę, żeby skorzystać z ulg podatkowych dla osób z niepełnosprawnościami. Marta nie wnikała, nie miała już siły na papiery.
Ostatnio bywało coraz gorzej. Jadwiga zaczęła się dławić przy piciu wody. Marta bała się choćby wyjść po chleb, w głowie scenariusze: a jeżeli teściowa się udusi, póki jej nie ma? Żeby mieć wszystko pod kontrolą, kupiła na Allegro tanią, chińską kamerkę Wi-Fi i ukryła ją na regale w sypialni teściowej, zasłaniając stertą starych powieści. Chciała tylko raz na jakiś czas rzucić okiem na telefon, czy wszystko w porządku.
I słuchaj, któregoś listopadowego wtorku stała akurat w kolejce do kasy w Biedronce. Patrzy na telefon, obraz się ładuje i… najpierw myślała, iż śni. Na ekranie jej sparaliżowana teściowa siedzi swobodnie na brzegu łóżka, potem wstaje lekko, jakby nigdy w życiu nie była chora! Podchodzi do okna, wyciąga schowanego za grzejnikiem papierosa i spokojnie pali. Marta zamarła, mleko wypadło jej z rąk, pacnęło o kafle. Nagle do pokoju wszedł Tomek. TEN Tomek, który miał być wtedy na wielkim spotkaniu na Mokotowie.
Drżącą ręką Marta włączyła mikrofon w aplikacji. Z głośniczka wszystko słychać jak na dłoni:
Mamo, znowu palisz w pokoju! warknął Tomek, rozwalając się na fotelu. Marta zaraz poczuje.
Ta twoja Marta jest głupia jak but. Powiem, iż z dworu nawiało zaśmiała się Jadwiga, głosem zdrowym, czystym, bez żadnej afazji. Ile jeszcze będę leżeć w pieluchach przy tej idiotce? Od jej kaszy mam już zgagę.
Wytrzymaj, mamo, już dwa miesiące. Dom już kończą odbiory. Jak tylko będzie akt notarialny, składam papiery o rozwód. Ania jest już w czwartym miesiącu, nie może się stresować. Przeniesiemy się do domu, a tę służącą wywalimy. I tak nie ma gdzie iść, nie ma mieszkania, nie ma pracy, nie ma kasy. Niech się cieszy, iż w ogóle tu mieszkała.
No to prawda prychnęła Jadwiga, strząsając popiół do słoiczka. Zaoszczędziliśmy na pielęgniarce i sprzątaczce. Darmowa niewolnica. Idę z powrotem udawać, bo ta kura już pewnie wraca.
W filmach przy takich scenach bohaterki rzucają talerzami i ryczą. W realu takie zdrady wyłączają człowiekowi nerwy. Marta nie płakała. Czuła się, jakby zedrzeć jej skórę i wrzucić do lodowatej wody. Siedem lat. Jej młodość, jej praca, jej marzenie o dzieciach, jej sprzedana kawalerka wszystko stało się żerem dwóch pasożytów, którzy dzień po dniu kradli jej życie. Udar był prawdziwy, ale Jadwiga wróciła do zdrowia już po trzech latach a oni cynicznie robili z niej służącą za darmo, żeby Tomek mógł zbierać kasę na nowe życie z kochanką.
Godzinę później wróciła do domu. Wzięła głęboki wdech, weszła do mieszkania. Pani Jadwiga znów leżała jakby była klocem drewna i jęczała:
Maaartusiuuu pić
Marta, niewzruszona, podała jej szklankę do ust, otarła brodę, przygładziła kołdrę i ze spokojem szepnęła:
Proszę pić, pani Jadwigo. Nabierajcie sił.
Bo nie mogła wybuchnąć, nie mogła zrobić sceny nie miała gdzie iść, dom teściowej, mieszkanie sprzedane i dawno przejedzone przez budowę domu, zero oszczędności. Gdyby zrobiła awanturę, wywaliliby ją z jedną torbą.
Ale miała jeszcze atut. Gdy pani Jadwiga rzeczywiście była obłożnie chora, pięć lat temu, podpisała Marcie pełnomocnictwo, by ta mogła zarządzać całym majątkiem i kontami. Pełnomocnictwo na dziesięć lat. Była przekonana, iż synowa nic nie zrobi przeciwko niej i nigdy jej nie odwołała.
Przez trzy kolejne dni Marta była aktorką bez skazy sprzątała, gotowała, uśmiechała się do Tomka, który całował ją na powitanie i opowiadał, jaka to jest wyjątkowa.
Równolegle, spokojnie, krok po kroku, rozwalała cały ich świat. Zgodnie z pełnomocnictwem poszła do banku, wybrała z kont całą gotówkę wszystko, co trzymali niby na końcowe prace w domu. To prawie tyle, ile kiedyś dostała za swoją kawalerkę. Potem zgłosiła dom do szybkiej sprzedaży przez pośrednika odstąpili go za 60% wartości. Wszystkie pieniądze przelała na swoje konto założone w Santaderze.
Formalnie działała całkowicie legalnie miała upoważnienie, była przedstawicielką. Udowodnić nadużycie? Niemożliwe. Po prostu zamieniła aktywa na gotówkę.
W piątek rano Tomek poszedł do pracy. Marta spakowała tylko jedną torbę. Nie wzięła żadnych prezentów od męża, tylko stare ciuchy, dokumenty i laptopa.
Na koniec weszła jeszcze do sypialni. Pani Jadwiga spała.
Marta położyła na szafce pendrive z nagraniem z kamerki, przesunęła bliżej popielniczkę z niedopałkami.
Życzę zdrowia, pani Jadwigo. Teraz już będzie trzeba chodzić. Pampersy się skończyły powiedziała cicho i wyszła, zamykając drzwi raz na zawsze.
Nie ma tu bajkowego zakończenia. Po wyjściu zamieszkała w małym pokoiku na Tarchominie. Dłonie dalej pachniały chlorem, a w nocy budziły ją echa jęków teściowej. Dwa lata zajęło jej dojście do siebie terapia, leki, powrót do pracy przy renowacji książek. Część zwróconych pieniędzy poszła na lekarzy, reszta na przetrwanie, dopóki znowu nie stanęła na nogi. Straciła najlepsze lata swojego życia. Tego już nikt nie zwróci.
Ale karma potrafi być bardziej kreatywna niż jakikolwiek sąd. Tomek próbował założyć jej sprawę karną, ale policja odmówiła pełnomocnictwo było ważne, wszystko legalnie. Kiedy się dowiedział, iż domu już nie ma, a konta są puste, jego nowa wybranka Ania zrobiła awanturę roku i złożyła wniosek o alimenty.
A pani Jadwiga? Musiała wstać z łóżka. Ale po latach pogardy i kłamstw choćby organizm zaczyna wierzyć we własne choroby. Po roku, podczas kolejnej awantury z Tomkiem już-bankrutem, dostała prawdziwego, ciężkiego udaru. Tym razem nieodwracalnego.
Tomek został sam w śmierdzącym lekami mieszkaniu, z leżącą matką, stosami długów i zerową szansą, iż znajdzie się jeszcze ktoś, kto weźmie jego krzyż za darmo.
Wiesz, co tu jest najważniejsze? Najgorsi potwory nie czają się pod łóżkiem, tylko mieszkają z nami, całują nas na do widzenia, a potem jadą na naszej naiwności. Dobroć i poświęcenie mają sens tylko wtedy, gdy jest w tym szacunek do siebie. Nie warto oddać życia za kogoś, kto dla ciebie nie poświęciłby choćby złotówki.
A Ty co myślisz? Dałabyś radę tyle lat opiekować się kimś tylko z obowiązku? Byłaś kiedyś zmuszoną do takiego wyboru? I czy według Ciebie Marta sprawiedliwie się zemściła? Napisz koniecznie, jestem bardzo ciekawa!
