Wyobraź sobie, znowu musiałam opiekować się wnuczką przez cały weekend! żaliła się mi sąsiadka Lucyna, kiedy spotkałam ją na klatce schodowej. No nie da się tego dziecka porządnie nakarmić! Mama mówi, iż księżniczki nie jedzą dużo! powtarza, zje dwie łyżki zupy i koniec! Zielona od niedożywienia, aż świeci w ciemności!
Lucyna polubiła swoją synową Elżbietę od pierwszego wejrzenia, co oznaczało dokładnie odwrotność. Bo Elżbieta była aż o siedem lat starsza od jej syna, Pawła, a ten był jeszcze bardzo niedoświadczonym chłopakiem, ledwo skończył liceum.
On kobiet to wcześniej na oczy nie widział! oburzała się Lucyna, robiąc wielkie oczy. Zakochał się jak głupi! Skusiła go swoim wdziękiem i doświadczeniem, a potem już poleciało!
Nie ma się co dziwić Elżbieta była naprawdę atrakcyjna, zawsze zadbana, modnie ubrana, robiła karierę. Paweł, jak na młodego chłopaka przystało, zapatrzył się w nią jak w obrazek. Cóż, faceci kochają oczami, a Lucyna wyobrażała sobie czary-mary.
Elżbieta była zwolenniczką zdrowego stylu życia, codziennie biegała, pilnowała swojej figury. Nic więc dziwnego, iż i córkę nauczyła, żeby nie jeść na zapas, a już na pewno nie podpychać. Zdrowie i figura ponad wszystko.
Minęło tylko kilka miesięcy znajomości, kiedy Elżbieta zaszła w ciążę. Czy naprawdę chciała zostać żoną Pawła, czy była to siła wyższa do tej pory nie wiadomo. W każdym razie Paweł podjął męską decyzję: biorę ślub! Chociaż właśnie skończył 18 lat, a Elżbieta miała 25.
Zaraz po maturze Paweł poszedł do technikum. Studiował i pracował, żeby utrzymać rodzinę: początkowo wynajmowali kawalerkę, potem kupili niewielki pokój w akademiku. Samodzielność na całego.
Młodzi byli szczęśliwi (przynajmniej na początku), ale Lucyna nie dawała za wygraną. Ciągle narzekała a to Elżbieta źle gotuje, a to koszuli synowi nie uprasowała, a to dziecko nieodpowiednio ubrane. Według niej, Elżbieta nie miała żadnych zalet tylko wady. I tak godzinami psuła krew swojemu synowi…
W końcu Elżbieta ograniczyła kontakty z teściową do minimum. Sama odprowadzała córkę do przedszkola, potem na gimnastykę, do kółka szachowego. Po pracy biegła do klubu fitness, do kosmetyczki, fryzjera… Do domu wracała coraz rzadziej.
Paweł przychodził do pustego mieszkania: córka na zajęciach, żona zawsze czymś zajęta albo z dzieckiem w drodze. Samotność w pełnym wymiarze godzin.
Pewnego wieczoru przyszła do niego sąsiadka, Marzena 38-letnia wdowa z dwójką nastolatków. Kran w kuchni na wspólnym korytarzu zaczął cieknąć, a kto, jeżeli nie Paweł, miał zająć się hydrauliką, zanim zaleją sąsiadów?
Paweł, jako złota rączka, naprawił problem. W międzyczasie Marzena robiła kolację makaron z kotletami. Z wdzięczności poczęstowała Pawła, który nie jadł kotletów od wieków Elżbieta zdrowe jedzenie, dieta i zero smażonego…
Tak zaczęła się ich przyjaźń. Marzena coraz częściej zapraszała Pawła na domowe jedzenie i długie rozmowy w akademikowej kuchni. Z czasem coś między nimi zaiskrzyło choćby nie wiedzieli kiedy, ale nie potrafili już sobie odmówić tych wspólnych wieczorów przy pierogach i cieście drożdżowym.
W akademiku wieści rozchodzą się szybciej niż światło ktoś naturalnie doniósł Elżbiecie, gdzie jej mąż spędza czas, i zapewniam to nie była klub książki.
Awantura dosłownie zatrzęsła klatką schodową. Elżbieta, dumna kobieta, wystawiła Pawła za drzwi, jego rzeczy poleciały na korytarz szybciej niż on sam tam dotarł.
Było już za późno, by wracać do rodziców. Pozostało mu jedno pukać do drzwi Marzeny, która przyjęła go z otwartymi ramionami.
W tym czasie ich córka miała 6 lat. Paweł 25, Elżbieta 32, Marzena 39.
A Lucyna? Na początku świętowała triumf wreszcie syn odszedł od tej starej! Ale gdy dowiedziała się, iż Paweł zamieszkał ze starszą o czternaście lat sąsiadką z dwójką dzieci, nagle… ucichła…
Szczerze mówiąc, choćby mnie to zdziwiło przez tyle lat robiła Elżbiecie z życia piekło za bycie za starą, a teraz zero protestów, zero pretensji. Może rozumiała, iż przegrała swoje gierki?
Ich rozstanie nie wydarzyło się wczoraj będzie ze 15 lat. Od tamtego czasu Paweł żyje z Marzeną jak w bajce (bez wspólnych dzieci), a Lucyna przyjmuje ich u siebie na imieninach, świętach i niedzielnych obiadach, bez cienia złośliwości. Spokój, harmonia, sielanka. A Paweł naprawdę wygląda na szczęśliwego.
A Ty jak uważasz czy szczęście z dojrzałą kobietą w Polsce to bajka, czy może zupełnie realna historia?
