Ile twój były płaci na alimenty?
Kasia przełknęła herbatę z trudem. Pytanie spadło na nią jak grad w środku lipca. Niby nic wielkiego, a jednak uprzykrzyło ten moment.
Naprzeciw niej siedziała pani Danuta, matka Pawła, i przyglądała się jej wyczekująco. Na stole między nimi stygnęła szarlotka, którą Kasia specjalnie upiekła na wizytę teściowej. Jabłecznik pani Danuta uwielbiała jabłecznik. Ale w tej chwili wydawało się to zupełnie nieistotne.
Radzimy sobie spróbowała się uśmiechnąć Kasia, jednak wargi jakby jej zdrętwiały.
Nie o to pytałam.
To dość osobiste pytanie…
Pani Danuta odsunęła filiżankę i spleciona palce na obrusie. Jej zadbane dłonie z beżowym lakierem postukały o serwetę.
Kasiu, pytam nie z ciekawości. Przecież w tym roku Michałek poszedł już do szkoły, prawda?
Kasia skinęła głową, choć doskonale wiedziała, skąd ta rozmowa. Wolałaby jednak tego nie wypowiadać na głos.
Mundurek, podręczniki, plecak. Do tego zajęcia dodatkowe, świetlica. Wszystko kosztuje, i to niemało. Pani Danuta wyliczała na palcach. Wydatki wzrosły, prawda?
Prawda potwierdziła szeptem Kasia.
Więc kto tak naprawdę więcej wydaje? Ojciec Michała czy mój Pawełek?
W kuchni zapadła ciężka, nieprzyjemna cisza. Za oknem zatrąbił samochód, gdzieś piętro wyżej rozbrzmiał dziecięcy śmiech, a w tej małej kuchni z kwiecistymi zasłonkami, które Kasia własnoręcznie szyła w zeszłą wiosnę, powietrze stało się duszne.
Kasia odchrząknęła.
Radzimy sobie powtórzyła cicho. Paweł nie narzeka.
Pani Danuta prychnęła krótko, ostro, niczym urażona kotka.
Oczywiście, iż nic nie mówi. Ma to po ojcu cierpliwy z niego chłopak. Bo wygląda na to, iż to mój syn utrzymuje was wszystkich. I ciebie, i twojego Michała.
Pani Danuto…
Ale teściowa już wstała, poprawiała płaszcz. Kasia podążyła za nią, nie wiedząc, co odpowiedzieć, jak się wytłumaczyć. Zresztą czy warto się w ogóle tłumaczyć? Przecież są rodziną. To Paweł chciał tego związku, sam o wszystkim zdecydował…
Pani Danuta założyła płaszcz, sprawdziła zawartość torebki. Odwróciła się i spojrzała na Kasię z wyraźnym zmęczeniem i czymś jeszcze, czego Kasia nie potrafiła nazwać.
Poszukaj sobie jakiejś dodatkowej pracy, Kasiu powiedziała teściowa, a jej głos złagodniał, co wcale nie poprawiło sytuacji. Nie po to wychowywałam syna, żeby utrzymywał cudze dziecko.
Drzwi zamknęły się z cichym trzaskiem.
Kasia stała w korytarzu, wpatrzona w wycieraczkę z napisem Witamy.
…Wieczorem mieszkanko wypełniły znajome dźwięki: Michał układał klocki w swoim pokoju, Paweł krzątał się w kuchni, podgrzewając kolację. Zwyczajny wieczór przeciętnej rodziny. Tylko Kasia nie potrafiła przestać myśleć o dzisiejszej rozmowie. Słowa teściowej odbijały się w jej głowie jak płyta z zacięciem.
Zaczekała, aż Michał zaśnie i zostali z Pawłem sami w kuchni. Mąż przeglądał wiadomości na tablecie i pił herbatę, spokojny, domowy, w rozciągniętym t-shircie. Przez chwilę Kasia chciała dać spokój. Prawie.
Paweł… usiadła obok Czy dla ciebie wszystko jest w porządku? W sensie… Nie uważasz, iż za dużo wydajesz na Michałka?
Paweł oderwał wzrok od ekranu i spojrzał na nią.
Kasiu, o co chodzi?
Tak tylko pytam.
Odłożył tablet, obrócił się do niej w całości, a w tym geście było tyle prawdziwego zdziwienia, iż Kasi zrobiło się głupio.
Michał jest moim synem powiedział po prostu Paweł. Co mnie obchodzą jakieś papiery? Wychowuję go, kocham. O wydatki pytasz? Kasia, o czym ty w ogóle mówisz?
Kasia przytaknęła i uśmiechnęła się, bo to były te słowa, na które tak bardzo czekała. Tylko gdzieś głęboko, tam gdzie nie dociera światło, zagnieździł się mały, lodowaty niepokój. Słowa teściowej, tak bolesne i niesprawiedliwe, teraz ważyły podwójnie.
Minęło pół roku…
Kasia siedziała na brzegu wanny i patrzyła w dwie kreski na teście ciążowym, jakby nie mogła uwierzyć w to, co widzi. Później pokazała test Pawłowi, a on porwał ją na ręce i wirował po korytarzu jak dzieciak. Michał skakał wokół i domagał się, żeby wyjaśnić, co się dzieje, a gdy dowiedział się, iż będzie starszym bratem, oświadczył, iż chce siostrę i nauczy ją budować z lego.
Ciąża przebiegła spokojnie, prawie niezauważalnie. W marcu urodziła się malutka Sonia, pomarszczona, z oczami po Pawle i nosem mamy. Michał dotrzymał słowa godzinami czuwał przy łóżeczku, pilnował snu siostry i uciszał każdego, kto mówił za głośno.
Kasia myślała, iż teraz już wszystko się ułoży. Że pani Danuta zobaczy wnuczkę, zmięknie i zaakceptuje ich takimi, jakimi są. Pomyliła się.
Teściowa pojawiła się dwa tygodnie po powrocie ze szpitala. Sonia smacznie spała w swoim łóżeczku, Michał był w szkole, a oni we trójkę Kasia, Paweł i pani Danuta siedzieli w kuchni.
W końcu teściowa odstawiła filiżankę.
Kasiu, teraz jesteś na macierzyńskim, prawda? zaczęła. No to dochód wam się zmniejszył, a wydatki na Michałka zostały te same. Jak zamierzasz to nadrobić?
Kasia poczuła, jak robi jej się zimno jakby powietrze z płuc uciekło nagle.
Myślę, iż powinnaś zadzwonić do ojca Michała kontynuowała teściowa, niewzruszona na bladość Kasi. Niech podwyższy alimenty albo dorzuci coś jeszcze. To jego obowiązek utrzymywać własne dziecko. Nie będziesz już wykorzystywać mojego Pawła…
Paweł niespodziewanie uderzył dłonią w stół tak, iż aż filiżanki podskoczyły, a łyżeczka zsunęła się z talerzyka.
Mamo powiedział, takim tonem, którego Kasia jeszcze nie słyszała wystarczy.
Pani Danuta podciągnęła brodę, zaciśnięte usta układały się w wojenną linię jak u generała gotowego do ostatniej bitwy.
Paweł, martwię się o ciebie i Sonię jej głos zadrżał od żalu. To chyba nie przestępstwo? Jestem matką, mam prawo się martwić!
O co? Paweł nie ustępował, a mięśnie na twarzy mu drżały. O to, iż jestem szczęśliwy? Że mam rodzinę?
O to, iż wydajesz pieniądze i siły na nie swoje dziecko! pani Danuta machnęła rękoma. Teraz masz własną córkę! I dalej utrzymujesz… jego.
Kasia skuliła się na krześle, miała ochotę zniknąć, zapomnieć, iż istnieje. Jego. Jej Michałka, który kochał Pawła, który mówił do niego tato, który rysował laurki na każde święta jego.
Michał jest moim synem wytknął stanowczo Paweł. Obojętne, co jest w metryce. Wychowuję go, kocham, jest dla mnie tak samo istotny jak Sonia. Jesteśmy rodziną, mamo. o ile tego nie rozumiesz, to już twój problem, nie nasz.
Pani Danuta poderwała się z taką siłą, iż krzesło zgrzytnęło o lodówkę.
Marnujesz sobie życie! wrzasnęła, jej głos przeszedł w pisk. Poświęcasz wszystko dla niej i tego dziecka! Nie po to cię wychowywałam!
Z pokoju dziecięcego dobiegło płakanie Soni najpierw ciche, potem coraz głośniejsze. Obudziły ją krzyki.
Kasia zerwała się i pobiegła do córki, zostawiając za sobą kuchnię, teściową i Pawła, który jeszcze coś mówił, ale ona nie słyszała już nic poza biciem własnego serca. Wzięła Sonię na ręce, przytuliła do piersi, kołysała, szeptała coś spokojnego, bez znaczenia, byle tylko uciszyć płacz.
Gdzieś w mieszkaniu zatrzasnęły się drzwi wejściowe stuknęły, aż ściany zadrżały razem z Kasią.
Nastała cisza.
Sonia stopniowo się uspokoiła, wtuliła główkę w ramię mamy. Kasia stała pośrodku pokoju dziecięcego, bała się ruszyć, odwrócić, sprawdzić, co się dalej wydarzyło.
Zaskrzypiały drzwi. Paweł wszedł cicho, ostrożnie, twarz miał zmęczoną, ale spokojną. Podszedł, objął Kasię i Sonię razem, i stali tak długo, bez słowa, tylko we trójkę.
Mama jest bardzo trudna powiedział w końcu, całując Kasię we włosy. Ale nie pozwolę jej już więcej psuć ci nastroju. Przez jakiś czas nie będzie nas odwiedzać.
Kasia popatrzyła na męża oczy miała pełne łez. Kiwnęła głową, nie mogąc nic powiedzieć.
Poradzili sobie. Ich mała rodzina przetrwała.
