Nie chcę mieszkać z rodziną mojej córki! Zaraz wyjaśnię dlaczego.
Dawno temu córka moja, Alicja, wraz z rodziną znalazła się w trudnej sytuacji. Po powodzi ich mieszkanie w Warszawie stało się zupełnie nie do zamieszkania i wymagało gruntownego remontu. Nie mając innego wyjścia, Alicja, jej mąż Paweł oraz mały synek Przemek zamieszkali ze mną w starym mieszkaniu na Pradze.
Oczywiście nie mieli dokąd pójść, więc przyjęłam ich pod swój dach. Oboje wiedzieliśmy jednak ja i oni iż to rozwiązanie tymczasowe, wymuszone okolicznościami, i iż powrót do swojego mieszkania nastąpi tak szybko, jak tylko się da.
Mam cudowną córkę, a Paweł, mój zięć, również jest porządnym człowiekiem. Wspólnie ustaliliśmy, iż rodzina to osobny organizm i każda rodzina powinna mieszkać osobno. Jestem w tej kwestii bardzo stanowcza, a za chwilę wyjaśnię, skąd ten pogląd się u mnie wziął.
Mam własny rytm życia, bardzo różny od trybu Alicji i Pawła. Ich styl codzienności niespecjalnie do mnie przemawia co innego obecność własnej córki, a co innego obecność jej męża, który zawsze pozostaje w jakiś sposób obcym człowiekiem. On również ma pełne prawo do prywatności i swojego spokoju. Kłótnie o drobiazgi iż ja zasypiam przy włączonym telewizorze, czy o to, iż Alicja z Pawłem zapraszają gości są zupełnie niepotrzebne. Każdy ma swoją koncepcję porządku w domu, więc choćby nieumyte naczynia mogą stać się zarzewiem konfliktu. Takie błahostki potrafią zniszczyć choćby najpiękniejsze relacje rodzinne.
Również podejście do gotowania czy jedzenia jest zupełnie inne. A co, gdy nagle pojawią się niezapowiedziani goście? Wiadomo, iż w takich chwilach łatwo kogoś urazić bądź wzbudzić pokusę sięgnięcia po czyjeś przysmaki. Przecież zawieszanie kłódki na lodówce nie rozwiąże sprawy.
Osobnym problemem są zupełnie odmienne pory odpoczynku przez cały czas należałoby chodzić na palcach. Ludzie nie zawsze zwracają uwagę na sen innych, a niedosypianie rodzi rozdrażnienie i ból głowy, co wystarczy, by rozpętać prawdziwą burzę. Czasem wystarczy mała iskra
Pragnę także unikać oceniania życia mojej córki i jej męża. Nauczyłam ją wszystkiego, co mogłam, a teraz chciałabym widzieć tylko tyle, ile są gotowi mi pokazać. Mieszkanie razem sprawia, iż nie sposób nie wiedzieć za dużo o cudzym życiu.
I co najważniejsze chcę sama decydować, czy i kiedy mogę pomóc rodzinie, robić to z własnej woli i mieć jeszcze czas tylko dla siebie.
