Mieszkam razem z moją mamą, Zofią. Ona to prawdziwa twardzielka ma już 86 lat i dalej potrafi wszystkich zaskoczyć energią!
Moje życie potoczyło się, jak to w polskim serialu obyczajowym trochę pod górkę, trochę z zakrętami. Nie wyszłam za mąż, dzieci nie mam, a imię Aldona raczej nie trafi na listę najpopularniejszych. No cóż, czasami człowiekowi nie pisane gromadka wnuków i mąż, który co weekend naprawia cieknący kran. Dziś świętuję 57 wiosnę to już coś! Urodziny obchodzimy jak zawsze: kameralnie, przy stole, tylko we dwie. Nie mam kogo zaprosić, bo ze znajomymi jakoś nie wyszło, a rodzinny album kończy się na ostatnim z prawej, czyli na nas dwóch.
Żyjemy raczej po cichu, ale zawsze w duecie. Mama mimo wieku próbuje pokonywać świat na swoich nogach, czasem zabłądzi na spacerze, ale wraca z anegdotą jak z kabaretu. Zdrowie już nie to, ale jej upór skuteczniejszy niż leki z apteki przy ul. Mickiewicza.
Ja jestem już emerytką. Kto w Polsce się na emeryturze nudzi, ten chyba jeszcze nie płacił rachunków w złotówkach. Dlatego dorabiam tu i tam, bo nasze emerytury to raczej wersja demo życia niż pełny pakiet. Ale nie narzekam! Mam swoją mamę, dom pachnący szarlotką w niedzielę i święty spokój dla wielu to luksus.
Wieczorem, zamiast marzyć o egzotycznych podróżach czy białym Mercedessie, gotujemy herbatę, robimy na drutach cudaczne szaliki i oglądamy swoje ulubione polskie seriale. Kiedy weekend przychodzi z zapachem świeżo upieczonego ciasta, sąsiedzi stukają do drzwi. Przynoszą ploteczki i opowieści o wnukach, synowych i remontach. Cieszymy się ich szczęściem, a ja modlę się, żeby nas omijały wszelkie plagi i kryzysy.
Tak właśnie toczy się nasze życie po polsku, z humorem i herbatą. Chciałabym, żeby trwało jak najdłużej dla mnie i mojej mamy Zofii. Wszystko, co najlepsze, w wersji sernikowej podane na talerzyku, w domowym zaciszu.
