Mam 41 lat i mieszkam w domu po babci i dziadku. Gdy ich zabrakło, została tu mama, a po jej śmierci…

Mam 41 lat i mieszkam w domu, który należał do moich dziadków. Kiedy odeszli, została tu moja mama, a potem gdy i jej zabrakło dom stał się moją własnością. Zawsze panowała tu cisza, porządek i dziwny spokój. Pracuję całymi dniami, wracam sama, ściany za oknami śnią cicho o dawnym czasie. Dopóki nie podjęłam decyzji, która jak mgła wślizgnęła się przez próg i rozwiała wszystko dla pomocy.

Dwa lata temu zadzwoniła do mnie odległa kuzynka, Aldona, cała we łzach. Rozstawała się, miała małego synka, nie miała gdzie się podziać. Błagała, by mogła zatrzymać się u mnie na kilka miesięcy, aż wszystko sobie poukłada. Zgodziłam się przecież rodzina, a naiwnie sądziłam, iż mój świat tego nie poczuje. Na początku wszystko brzmiało normalnie: zajęła jeden pokój, dorzucała się nieco do wydatków, znikała wcześnie do pracy. Jej dziecko zostawało u sąsiadki. Wszystko płynęło.

Po trzech miesiącach rzuciła pracę. Tłumaczyła, iż to chwilowe, iż szuka czegoś lepszego. Przez cały dzień siedziała już w domu. Synek również przemykał się po kątach nie chodzili już do sąsiadki. Dom zaczął się zmieniać: zabawki jak ptaki latały po wszystkich pokojach, dźwięki, śmiechy, obce twarze pojawiały się jak postacie z innych snów. Wracałam zmęczona, a w salonie znajdowałam ludzi, których nie znałam, siedzących w moim fotelu jakby to był ich ogród. Gdy zwracałam uwagę, prosiłam, by mnie uprzedziła, odpowiadała, iż przesadzam, bo to już też jej dom.

Z czasem przestała dorzucać się do wydatków. Najpierw twierdziła, iż nie ma pieniędzy, potem, iż niedługo odda. Opłacałam więc wszystko rachunki, jedzenie, naprawy, choćby kiedy piec śnił już o emeryturze. Pewnego wieczora wracam i widzę, iż poprzestawiała meble żeby było przytulniej. Nie zapytała. Po prostu stało się. Kiedy wyraziłam sprzeciw, zrobiła się urażona i oznajmiła, iż jestem zimna i nie rozumiem, na czym polega wspólne życie rodziny.

Jeszcze dziwniej zrobiło się, kiedy zaczęła przyprowadzać swojego byłego partnera Włodzimierza. Człowieka, od którego przecież według słów uciekała. Przychodził nocą, zostawał do rana, korzystał z łazienki, jadł z naszych talerzy. Pewnego dnia zastałam go wychodzącego z mojego pokoju, bo potrzebował kurtki i sam zdecydował się ją zabrać. Wtedy powiedziałam jej, iż to nie może tak wyglądać, iż musi być jakaś granica. Aldona rozpłakała się, krzyczała, przypomniała mi, iż to ja ją przyjęłam, gdy nie miała nic prócz cienia.

Pół roku temu próbowałam ustalić termin jej wyprowadzki. Odpowiedziała, iż nie może brak pieniędzy, dziecko chodzi do pobliskiej szkoły, nie powinnam wyrzucać rodziny. Czuję się jak zamknięta w pułapce. Mój dom nie jest już do końca mój. Skradam się wieczorami, żeby nie obudzić chłopca, jem w pokoju, unikam kłótni, a coraz więcej godzin spędzam poza domem na ławeczce, w parku, gdzie trawniki szeleszczą wspomnieniami.

Wciąż tu żyję, ale nie czuję, iż to mój dom. Aldona zachowuje się tak, jakby była tu gospodynią. Ja płacę za wszystko, a słyszę, iż jestem samolubna, gdy proszę o porządek. Potrzebuję rady, bo mój dom śni już cudzym snem.