Zawsze, gdy przypominam sobie początki mojego małżeństwa z Marcinem, uśmiecham się pod nosem. To były czasy pełne radości, ale i lekcji, szczególnie jeżeli chodzi o moją teściową. Od samego początku coś mi w niej nie pasowało, choć wtedy nie zwracałam na to uwagi. Marcin to przez cały czas dla mnie wzór mężczyzny, ale jego mama… no cóż, była dość osobliwa.
Już na naszym weselu w Warszawie wyglądała, jakby przyszła na pogrzeb, a nie na święto miłości swojej jedynej pociechy. Po imprezie, ponieważ nie mieliśmy jeszcze własnego mieszkania, musieliśmy zamieszkać u niej. Przekroczyłam próg jej domu pełna dobrej myśli, bo przyjęła mnie serdecznie, choć z lekko smutnym grymasem. Myślałam, iż to może kwestia złego samopoczucia po całym zamieszaniu, a nie jej charakter. Niestety pod tym pozornie życzliwym uśmiechem kryła się pasywna agresja i drobne przytyki. Często robiła mi uwagi za plecami Marcina.
Zdarzało się, iż wstawała w środku nocy, by umyć talerze, które już wieczorem dokładnie wypucowałam. Kiedyś przyłapałam ją na tym i zapytałam, co robi odpowiedziała z niewinną miną, iż są brudne. Poczułam się dotknięta jej słowami i na zawsze zaczęłam wątpić w jej życzliwość.
Długo brałam jej uwagi za matczyne rady i zwierzałam się z drobiazgów, choćby z kłótni z Marcinem. Do czasu, gdy dowiedziałam się od koleżanki, która jeździła jako kierowca w firmie teściowej, iż po Warszawie krążą plotki o naszym małżeństwie. Podobno to Marcin jest biedakiem, a ja zła żona zdradzająca go i mająca chrapkę na mieszkanie teściowej.
Od tamtej chwili zrozumiałam, iż teściowa to mój ukryty wróg.
Jadwiga, bo tak miała na imię, miała obsesję na punkcie czystości jej mieszkanie na Mokotowie wyglądało jak sala operacyjna. Wymagała tego samego od nas, co było niewykonalne. Gdy wyjeżdżała w delegację na dwa tygodnie do Krakowa, nakazała nam dbać o porządek. Kurz na dywanie czy włos w łazience to była katastrofa, a pozostawione naczynia to niemal wyrok śmierci. Dlatego zawsze sprzątaliśmy na błysk, gdy była w domu.
Na czas jej nieobecności planowaliśmy z Marcinem odpocząć od rygoru, a porządki zostawić na dzień jej powrotu. Ale Jadwiga była sprytna. Podała nam fałszywą datę powrotu i zapragnęła nas zaskoczyć, przyjeżdżając wcześniej w dodatku z całą kompanią przyjaciółek, by pokazać im, jaka jestem nieporządna.
Na szczęście mój informator gwałtownie uprzedził mnie o jej planie. Wściekłam się, więc następnego ranka wzięłam się za generalne porządki. Mieszkanie lśniło, podłoga była jak nowa, a w powietrzu unosił się zapach świeżości. Potem czekałam spokojnie na jej wizytę.
Teściowa wkroczyła z przyjaciółkami z Saskiej Kępy i rozpromienionym kierowcą. Z uśmiechem na ustach przekręciła klucz w drzwiach, pewna, iż zastanie bałagan, a tu… szok. Każdy kąt wysprzątany, a dywan tak czysty, iż można było jeść z podłogi. Przyjaciółki spoglądały po sobie, cicho komentując pod nosem zachowanie Jadwigi. Ja zaś wyszłam z kuchni, ocierając czoło z dumy, w dłoni trzymając mop, i rzuciłam z przekąsem:
No, gdzie tu ten brud, którego szukałaś?
Jadwiga była wściekła. Przeszukiwała zakamarki z miną, jakby połknęła cytrynę, a ja w duchu powtarzałam: Nic nie znajdziesz, nic!
Kolejnego dnia opowieści o jej porażce rozeszły się po pracy. Straciła posłuch koleżanek, a ja zyskałam nowych sprzymierzeńców. Mocno podkopałam jej pewność siebie i choć minęło już siedemnaście lat, jestem pewna, iż dalej o tym pamięta.
A ja ostatni raz dałam komuś okazję do rządzenia mną we własnym mieszkaniu.
