Co to znowu… Michał znużony kuca przed córką, przyglądając się różowym plamkom na jej policzkach. Znowu to samo…
Czteroletnia Jagna stoi na środku pokoju, cierpliwa i zadziwiająco poważna jak na swój wiek. Przywykła już do tych przeglądów, do zmartwionych twarzy rodziców, do nieskończonych maści i tabletek.
Maria podchodzi, klęka obok męża. Delikatnie odgarnia pasmo włosów z czoła córki.
Nic nie działają te leki. Kompletnie. Jakbyśmy wodą pojili. A lekarze w przychodni… sami nie wiedzą, trzeci raz zmieniają leczenie, i nic się nie poprawia.
Michał wstaje, masuje nasadę nosa. Za oknem szaro, dzień zapowiada się tak blady jak poprzedni. gwałtownie się zbierają Jagna w ciepłej kurtce, i po pół godzinie siedzą już w mieszkaniu jego matki.
Halina wzdycha, kiwa głową, głaska wnuczkę po plecach.
Taka mała, a już tyle leków. Ile się to na organizm nakłada, sadza Jagnę na kolanach, dziewczynka wtula się w babcię. Serce się kraje.
Najchętniej byśmy nic nie dawali, Maria siedzi na brzegu kanapy, ze splecionymi palcami. Ale alergia nie przechodzi. Już wszystko usunęliśmy. Dosłownie wszystko. Je wszystko najprostsze, a wysypka i tak się utrzymuje.
A co mówią lekarze?
Nic konkretnego. Nie potrafią określić przyczyny. Badania, testy… Wynik taki sam wysypka na policzkach.
Halina poprawia Jagnię kołnierzyk.
Może wyrośnie. Czasem dzieci tak mają, z czasem przechodzi. Ale póki co, na pocieszenie niewiele.
Michał milczy, patrząc na córkę. Drobna, chudziutka. Wielkie, uważne oczy. Gładzi ją po głowie, wraca myślami do swojego dzieciństwa jak podjadał drożdżówki z kuchni, które mama piekła w soboty, jak prosił o cukierki, jak uwielbiał jeść dżem łyżką prosto ze słoika. A jego córka… gotowane warzywa, mięso, woda. Ani owoców, ani słodyczy, ani normalnego dziecięcego jedzenia. Cztery lata a dieta bardziej rygorystyczna niż w szpitalu.
Już nie wiemy, co jeszcze wykluczyć, mówi cicho. Z jedzenia prawie nic już nie zostało.
Wracają do domu w milczeniu. Jagna przysypia z tyłu auta, Michał co chwila zerka w lusterko. Spokojnie śpi. Przynajmniej teraz nie drapie się.
Mama dzwoniła, odzywa się Maria. Prosi, żeby przywieźć Jagnę na następny weekend. Kupiła bilety do teatru lalek, chce ją zabrać.
Do teatru? Michał wrzuca bieg. Dobrze. Niech się rozerwie.
Też tak myślę, przytakuje Maria. Dziecku się należy trochę oddechu.
…W sobotę Michał parkuje pod domem teściowej, wyciąga Jagnę z fotelika. Córka przetarła oczy piąstkami, niewyspana, wstała za wcześnie. Bierze ją na ręce, wtula nosek w jego szyję, cieplutka, lekka jak wróbelek.
Bożena Józefowiczowa wychodzi na ganek w kolorowym szlafroku, rozkłada ramiona jakby zobaczyła rozbitka, nie wnuczkę.
Moja kochana! przytula Jagnę do obfitej piersi. Blada, chuda, policzki zapadnięte zamęczyliście ją tymi dietami, dziecko wykończycie.
Michał wciska ręce do kieszeni, z trudem powstrzymuje złość. Historia wciąż się powtarza.
Robimy to dla jej dobra. Sami rozumiecie.
Jakie dobro? teściowa marszczy usta, patrzy na Jagnę, jakby wróciła z obozu koncentracyjnego. Skóra i kości. Dziecko musi rosnąć, a wy głodzicie.
Zabiera Jagnę do domu, nie odwraca się. Drzwi cicho zamykają się za nimi. Michał stoi jeszcze chwilę na ganku. Coś go niepokoi, jakieś przeczucie świta, ale znika jak mgła o poranku. Przeciera czoło, staje na minutę przy furtce, wsłuchując się w obcy ogród. Wreszcie wzrusza ramionami i idzie do auta.
Weekend bez dziecka osobliwe, prawie zapomniane uczucie. W sobotę z Marią jadą do supermarketu, pchają wózek, pakują zakupy na cały tydzień.
W domu Michał przez trzy godziny walczy z cieknącym kranem w łazience, Maria porządkuje szafę, wyrzuca stare ubrania. Zwykła domowa bieganina, ale bez dziecięcych odgłosów mieszkanie wydaje się zbyt ciche, nie swoje.
Wieczorem zamawiają pizzę tę ulubioną z mozzarellą i bazylią, której Jagna nie może jeść. Otwierają butelkę czerwonego wina. Siedzą w kuchni, rozmawiają o byle czym jak dawno nie rozmawiali. O pracy, o planach na wakacje, o remoncie, który wciąż odkładają.
Dobrze tak, mówi Maria, po chwili gryzie się w język. To znaczy, wiesz… Po prostu cisza, spokój.
Wiem, Michał kładzie dłoń na jej ręce. Też tęsknię. Ale odpocząć trzeba.
W niedzielę jedzie po córkę pod wieczór. Słońce zachodzi, spowijając ulicę pomarańczowym światłem. Dom teściowej kryje się za starymi jabłoniami, w tym zachodzie wygląda przytulnie.
Michał wychodzi z auta, pcha furtkę zawiasy skrzypią zamiera.
Na ganku siedzi Jagna. Obok na stopniach Bożena Józefowiczowa pochylona nad wnuczką, promienieje radością. W rękach trzyma duży, błyszczący od masła pieróg. Jagna go przeżuwa, cała upaprana, okruszki na brodzie, a w oczach szczęście, jakiego Michał nie widział u niej od dawna.
Przez kilka sekund Michał tylko patrzy. Nagle coś gorącego wzbiera w piersi.
Dopada, w trzech krokach staje obok, wyrywa pieroga z rąk teściowej.
Co to ma być?!
Bożena Józefowiczowa wzdryga się, odsuwa. Twarz purpurowa, od szyi po włosy.
Drżącymi dłońmi macha przed sobą, jakby chciała odpędzić gniew zięcia.
Ale to tylko kawałek, malutki! Nic wielkiego, przecież to tylko pieróg…
Michał nie słucha. Bierze Jagnę na ręce córka pod wpływem strachu milknie, łapie go za kurtkę niesie do auta. Sadza w foteliku, zapina pasy. Palce nie słuchają, drżą ze złości. Jagna patrzy na niego wielkimi oczami, wargi się trzęsą zaraz zapłacze.
Już dobrze, kochanie, głaszcze ją po głowie, stara się mówić spokojnie. Poczekaj chwilkę, tata zaraz wróci.
Zamyka drzwi, wraca do domu. Bożena Józefowiczowa stoi na ganku, gmera przy szlafroku, twarz w plamach.
Michał, nie rozumiesz…
Nie rozumiem?! staje dwa kroki od niej, w końcu wybucha. Pół roku! Pół roku nie wiemy, co córce szkodzi! Badania, testy, alergeny wyobrażasz sobie, ile to kosztowało? Ile nerwów, ile nocy bez snu?!
Bożena cofa się ku drzwiom.
Przecież chciałam dobrze…
Dobrze?! Michał krok do przodu. Trzymaliśmy ją na wodzie i gotowanym kurczaku! Nic więcej! A wy ją tu po kryjomu karmicie smażonymi pierogami?!
Pracowałam nad jej odpornością! Dawałam po troszce, żeby się organizm przyzwyczaił. Jeszcze trochę, sama bym wyleczyła! Ja wiem, co robię troje dzieci wychowałam!
Michał patrzy na nią z niedowierzaniem. Kobieta, która znosił dla żony i spokoju w domu świadomie szkodziła jego dziecku, przekonana, iż wie lepiej niż lekarze.
Troje dzieci powtarza cicho, Bożena blednie. Ale wszystkie dzieci są inne. Jagna to nie twoja córka, tylko moja. I już jej nie zobaczysz.
Co?! łapie za poręcz. Nie masz prawa!
Mam.
Odwraca się, idzie do auta. Słyszy krzyki za plecami, ale nie reaguje. Siada za kierownicą, odpala silnik. W lusterku widzi Bożenę biegnie za furtkę, wymachuje ramionami. Michał wciska gaz.
W domu Maria czeka w korytarzu. Widzi twarz męża, zapłakaną córkę rozumie wszystko bez słów.
Co się stało?
Michał opowiada krótko, chłodno, bez emocji wszystko już wykrzyczał u teściowej. Maria słucha, twarz coraz twardsza. Potem bierze telefon.
Mamo. Tak, Michał mi powiedział. Jak mogłaś?!
Michał zabiera Jagnę do łazienki zmywa z twarzy pieróg i łzy. Za drzwiami słyszy głos Marii, ostry, obcy. Nigdy nie słyszał, by tak rozmawiała z matką. Na koniec wyraźnie: Dopóki nie rozwiążemy tej alergii Jagny nie zobaczysz.
Dwa miesiące później…
Niedzielny obiad u Haliny stał się już tradycją. Dziś na stole tort biszkoptowy, z kremem i truskawkami. Jagna je go sama, dużą łyżką, cała umazana. Na policzkach ani śladu wysypki.
Kto by pomyślał Halina kręci głową. Olej słonecznikowy. Taka rzadka alergia.
Lekarz mówił, iż trafia się raz na tysiąc, Maria smaruje kromkę masłem. Odkąd przeszliśmy na oliwę i wszystko wykluczyliśmy dwa tygodnie i zniknęło.
Michał patrzy na córkę i nie może się nacieszyć. Różowe policzki, błyszczące oczy, krem na nosie. Szczęśliwe dziecko, które może już jeść normalnie torty, ciastka, wszystko bez oleju słonecznikowego. A tego okazuje się, jest cała masa.
Z teściową kontakty zostały chłodne. Bożena dzwoni, przeprasza, płacze w słuchawkę. Maria rozmawia krótko, sucho. Michał wcale.
Jagna sięga po kolejny kawałek tortu, Halina przesuwa jej talerzyk bliżej.
Jedz, kochanie. Jedz na zdrowie.
Michał opiera się o oparcie krzesła. Za oknem pada deszcz, ale w domu pachnie ciastem i jest ciepło. Jego córce jest lepiej. Reszta nie ma znaczenia.
