Córeczko, daj mi chociaż ćwiartkę bochenka, jutro ci oddam pieniądze. Kręci mi się w głowie z głodu…
Ależ proszę pani, to jest piekarnia, a nie skup butelek. Wie pani, iż tu nie przyjmujemy butelek? Jest wyraźnie napisane: butelki należy oddać do skupu, a dopiero potem dostać pieniądze na chleb. Czego pani oczekuje?
Nie wiedziałam, iż skup działa tylko do dwunastej. Spóźniłam się. Nigdy wcześniej nie zbierałam butelek. Ogarnęło mnie przerażenie i poszłam dalej, nie wiedząc, gdzie znaleźć pieniądze.
No widzi pani, trzeba było nie spać do południa. Jutro rano szybciej odda pani butelki i wróci po chleb dodała zniecierpliwiona sprzedawczyni.
Córeczko, daj mi chociaż ćwiartkę chleba, oddam ci pieniądze jutro. Z głodu kręci mi się w głowie
Stara kobieta miała w sobie taką godność, choć wyraźnie było jej wstyd prosić o pomoc.
Nie, nie prowadzę działalności charytatywnej odpowiedziała sprzedawczyni. Sama ledwie wiążę koniec z końcem. Tu w okolicy jest dużo biednych, nie zatrzymuj kolejki.
Zwróciła się do mężczyzny czekającego obok:
Dzień dobry, panie Grzegorzu, pański ulubiony chlebuś już jest. Rogaliki z morelą świeże, z wiśnią zostały tylko wczorajsze.
Dzień dobry odburknął zamyślony mężczyzna. Poproszę chleb z orzechami i bakaliami. I sześć rogalików z wiśnią.
Są tylko z morelą poprawiła sprzedawczyni.
W takim razie z morelą.
Pan Grzegorz spojrzał gdzieś w dal, nie zauważając starszej pani, która z żalem patrzyła na jego zakupy.
Sprzedawczyni podała mężczyźnie torbę z zakupami. Grzegorz odliczył jej sporą kwotę złotych i spojrzał znów na kobietę jego wzrok zatrzymał się na dużej broszce przypiętej do starego płaszcza.
Była to kobieta o szlachetnym wyglądzie, zadbana mimo zniszczonych ubrań. Zupełnie nie przypominała zwykłej żebraczki.
Grzegorz włożył zakupy do swojego auta i odjechał w stronę firmy, gdzie miał biuro na obrzeżach Warszawy.
Sekretarka czekała na niego już w korytarzu:
Panie Grzegorzu, żona prosiła o pilny telefon.
Co się stało, Joanno? zaniepokoił się, kiedy oddzwonił.
Grzegorz był właścicielem firmy handlowej ze sprzętem AGD. Biznes rozkręcił w latach 90., własną pracą i sprytem, a firma rosła z miesiąca na miesiąc.
Choć mógłby sobie pozwolić na biuro w centrum, unikał niepotrzebnego przepychu i wydatków.
Mieszkał w wygodnym domu na przedmieściach razem z żoną i dwoma synami. Za dwa tygodnie miał powitać na świecie córeczkę, więc telefon od żony zaniepokoił go jeszcze bardziej.
Asiu, co się dzieje?
Grzesiu, wzywają nas do szkoły. Michał znowu się pobił.
Kochanie, nie wiem, czy mogę pójść z tobą. Mam spotkanie z dużym kontrahentem.
Przecież sama nie dam rady. Już ledwo się ruszam…
Nie martw się, znajdę czas. Obiecuję.
jeżeli Michał nie zrozumie po dobroci, dostanie solidną nauczkę mruknął z rezygnacją. Pracuję do późna, nie czekaj dziś na kolację.
Grzesiu, ciągle cię nie ma. Chłopcy prawie cię nie widują wychodzę, gdy śpią, wracam, gdy już spią…
Taka praca, kochanie. Wytrzymajmy jeszcze tydzień, potem wszystko się ułoży. Jak będziesz w szpitalu, kogo zostawimy z dziećmi?
Coś wymyślę, może zatrudnimy nianię.
Nie chcę zostawiać dzieci z obcą osobą…
Porozmawiamy później, Grzesiu…
Przecież wszystko robię dla was: dla ciebie, Michała, Szymka i naszej córeczki.
Przepraszam, powinnam była to zrozumieć. Bardzo za tobą tęsknię, brakuje mi ciebie…
Grzegorz został w biurze na długo po zmroku. Dzieci dawno spały, żona czekała na niego w salonie.
Przepraszam, skarbie, dziś powiedziałam kilka niepotrzebnych słów.
Wszystko w porządku. Powinnaś odpoczywać. Chodź do kuchni, ogrzeję ci kolację.
Dziękuję, ale nie jestem głodna. I tak jadłam dziś w pracy. Wziąłem świeże rogaliki z morelą takich nie robią nigdzie indziej. I chlebek z orzechami…
Żona skrzywiła się lekko.
Rogaliki były pyszne, ale chlebek dzieciom się nie spodobał.
Grzegorz, zamyślony, wrócił myślą do kobiety spod piekarni.
Idź już spać, jutro znowu musisz wstać skoro świt powiedziała Asia, chcąc go zagadać. Grzesiu, co się dzieje? Czy w pracy są problemy?
Wszystko w firmie jest dobrze. jeżeli uda się podpisać umowę, będzie jeszcze lepiej.
Jesteś przemęczony…
Wiesz, dziś widziałem przy piekarni starszą panią. Byłem wtedy zamyślony, nie słyszałem dokładnie ich rozmowy. Dopiero teraz kojarzę urywki, ale twarz tej kobiety… Mam wrażenie, iż skądś ją znam. Ta charakterystyczna broszka…
Grzegorz był dobrym człowiekiem, chętnie pomagał innym.
Wizerunek starszej pani nie dawał mu spokoju przez całą noc. Zadręczał się, iż nie pomógł jej w chwili potrzeby. Coś w jej twarzy było znajomego, choć nie mógł sobie przypomnieć, gdzie ją widział.
Następnego dnia wcześnie rano zaczął rozwiązywać firmowe sprawy, ledwo odrywając się od myśli.
Czyżby to pani Tamara Domańska? zawołał nagle, uderzając się w czoło.
Odtąd wspomnienia wracały jak żywe: broszka, płaszcz… Nie widział jej od siedemnastu lat; bardzo się postarzała.
Pani Tamara była nauczycielką matematyki, którą wszyscy uwielbiali również rodzice.
Wyszła za mąż późno, w wieku 38 lat. Urodziła jej się córeczka, ale była bardzo słaba i zmarła mając ledwie trzy latka.
Po tej tragedii Tamara rozstała się z mężem, całą swoją troskę i miłość oddając uczniom.
W dzieciństwie Grzegorz przeszedł przez wiele trudności. Wychowywała go babcia rodzice zginęli w wypadku samochodowym, gdy był mały.
Grzesiek był sumiennym i pracowitym chłopcem. Wiedział, iż musiał włożyć wiele wysiłku, by coś osiągnąć. Nauczyciele go chwalili, ale największym autorytetem była dla niego pani Tamara.
Często pomagał jej po lekcjach w domu, gdzie mieszkała w małym domku z ogródkiem. Wiedziała, iż Grzegorz jest biedny i nie zawsze ma co jeść. Zapraszała go na obiad, ale on zawstydzony często odmawiał.
Sprytna kobieta znalazła inny sposób: poprosiła, by pomagał jej w drobnych pracach, a po pracy zawsze czekał na chłopca ciepły obiad.
Pani Tamara sama piekła chleb w tradycyjnej formie po babci. Był miękki i puszysty; Grzegorz twierdził, iż smaczniejszego nie jadł nigdzie.
Skoro tak smakuje, musisz poczęstować nim swoją babcię mówiła, odkrawając pół bochenka.
Grzegorz tak się zamyślił, iż przegapił wejście pracowników do biura.
Domu pani Tamary już nie było w jego miejscu wyrosły bloki więc zwrócił się o pomoc do dawnego kolegi, funkcjonariusza policji. Już godzinę później znał adres swojej nauczycielki i umówił się na odwiedziny w niedzielę.
Wieczorem opowiedział żonie o Tamarze.
Asia, myślę, iż Tamara to szlachetna kobieta. Martwiłaś się, z kim zostawić dzieci podczas porodu. Może ją zaprosimy? To ona nauczyła mnie połowy tego, co umiem w życiu. Chcę jej pomóc, nie mogę zostawić jej samej w biedzie.
Oczywiście, pojedź po nią i przywieź. Może uspokoi naszego Michała, żeby nie bił się w szkole uśmiechnęła się żona.
Pani Tamara naprawdę potrafi przemówić do rozumu.
W ich małżeństwie panowało pełne zrozumienie.
W niedzielę Grzegorz zabrał bukiet kwiatów i ruszył w odwiedziny.
Drzwi otworzyła Tamara Domańska. Była postarzała, oczy zgaszone.
Dzień dobry, pani Tamaro. Jestem Grzegorz Szymański, skończyłem szkołę siedemnaście lat temu.
Grzesiu, jak mogłabym cię nie poznać? Poznałam cię już tam, przy piekarni.
Przepraszam, nie od razu rozpoznałem panią. Byłem zamyślony.
Starsza pani rozpłakała się.
Grzegorz nieskładnie wręczył jej kwiaty.
Dziękuję. Nikt mi nie dawał kwiatów od czterech lat. Po czterdziestu latach pracy… kazali odejść.
Przepraszam, nie mogę choćby zaproponować herbaty emerytura dopiero za dwa dni…
Przyjechałem panią zabrać. Mam duży dom, żonę, dwóch synów i niedługo córeczkę.
Grzegorzu, nie chcę być ciężarem. Twoja rodzina pewnie nie będzie zachwycona…
Pani Tamaro, niech pani nie żartuje. To propozycja pracy. Moim dzieciom potrzeba takiego przewodnika, jak pani. Kto, jak nie pani? Michał stale się bije w szkole.
Mam za rok siedemdziesiątkę, ale dam sobie radę.
Proszę się pakować, pojedziemy się poznać z moją rodziną.
Od tamtej pory pani Tamara zamieszkała z rodziną Szymańskich, zapominając o swych troskach.
Asia cieszyła się z rozmów z tą mądrą, spokojną nauczycielką stała się skarbem dla całej rodziny.
Półtora tygodnia później urodziła się oczekiwana córeczka, która otrzymała imię Jagoda. Podczas pobytu żony w szpitalu, synowie z euforią spędzali czas z panią Tamarą, która gotowała dla nich i pomagała w lekcjach.
Grzegorz i Asia byli spokojni dzieci były w dobrych rękach.
Nawet zadziorny Michał nie potrafił się oprzeć dobrej aurze pani Tamary, chociaż ona nigdy na niego nie podniosła głosu. Prawdopodobnie rzeczywiście miała ten dar przekonywania awantury w szkole zniknęły.
Wreszcie przyszedł dzień, kiedy Grzegorz przywiózł żonę i maleńką Jagodę do domu.
Jak ja za wami tęskniłam! uściskała Asia chłopców.
Mamo, z panią Tamarą piekliśmy chleb! przechwalał się Michał.
Pyszny, ale pani Tamara mówi, iż w piekarniku to już nie to samo, co w prawdziwym piecu u babci. Tam był dużo lepszy dodał.
