Córeczko, podaruj mi chociaż ćwiartkę bochenka, jutro oddam ci pieniądze. Kręci mi się w głowie z głodu
Ależ, proszę pani odparła sprzedawczyni to jest piekarnia, my nie przyjmujemy butelek. Umie pani czytać? Jasno napisane: butelki trzeba oddać w skupie, potem z pieniędzmi przyjść po chleb. Czego pani oczekuje?
Nie wiedziałam, iż skup czynny jest tylko do południa. Spóźniłam się. Nigdy wcześniej nie musiałam zbierać butelek. Ogarnęła mnie rozpacz, ruszyłam dalej, zupełnie nie wiedząc, gdzie zdobyć pieniądze.
Trzeba było wcześniej wstać. Jutro z samego rana oddasz butelki i przychodź powiedziała sprzedawczyni z lekką ironią.
Kochana, błagam, chociaż ćwierć bochenka, naprawdę jutro oddam, jestem osłabiona z głodu.
Widać było, iż starsza kobieta czuje ogromny wstyd, ale trzymała się z godnością.
Nie, nie mogę sobie pozwolić na filantropię. Sama ledwo wiążę koniec z końcem. Tu wokół pełno biednych, proszę nie zawracać głowy odpowiedziała sprzedawczyni.
Sprzedawczyni zwróciła się do mężczyzny stojącego przy ladzie:
Dzień dobry, panie Andrzeju! Pana ulubiony chleb już jest. Rogaliki z morelą są świeże, z wiśnią wczorajsze.
Dzień dobry odpowiedział zamyślony mężczyzna Poproszę chleb z orzechami i suszonymi owocami. I sześć rogalików z wiśnią.
Z morelą, jeżeli mogę doradzić poprawiła sprzedawczyni. To z morelą poproszę.
Mężczyzna patrzył gdzieś w dal, wyraźnie nie zauważając starszej pani, która w milczeniu obserwowała go z boku.
Ze straganu podano mu zakupy. Wyciągnął gruby portfel, zapłacił banknotem o wysokim nominale. Jego wzrok na moment zatrzymał się na starej broszce, przypiętej do marynarki starszej pani.
Kobieta nie wyglądała na żebraczkę miała szlachetny wygląd i wyprostowaną sylwetkę. Ubrana była skromnie, ale schludnie.
Andrzej wsiadł do swojego samochodu, zakupy położył na przednim siedzeniu i odjechał.
Niedaleko znajdowało się biuro jego firmy.
Po wejściu przywitała go sekretarka Marlena.
Panie Andrzeju, dzwoniła pańska żona. Prosiła, by pilnie oddzwonić.
Marlena, coś się stało? zapytał z niepokojem.
Andrzej Nowicki prowadził firmę handlującą sprzętem AGD. Interes założył na początku lat 90-tych. Dzięki pomysłowości i przedsiębiorczości firma rozwijała się błyskawicznie.
Swoje biuro miał na obrzeżach Warszawy. Mógłby pozwolić sobie na lokal w centrum, ale nie lubił marnować pieniędzy.
Wybudował piękny dom w Konstancinie, w którym mieszkał z żoną i dwoma synami.
Za dwa tygodnie miał zostać ojcem po raz trzeci, więc wiadomość od żony wzbudziła w nim niepokój.
Kingo, wszystko w porządku? spytał, zdenerwowany.
Andrzeju, szkoła wzywa nas na rozmowę. Franek znów pobił się z kolegą w klasie.
Kochanie, nie wiem czy dam radę przyjść. Mam dziś bardzo ważne rozmowy biznesowe.
Andrzeju, sama nie dam rady, przecież wiesz
Spokojnie, nie musisz nigdzie chodzić, oszczędzaj siły. Jakoś się zorganizuję, obiecuję.
Franek porządnie oberwie, jeżeli się nie uspokoi. Wybacz, muszę kończyć, dzisiaj pewnie wrócę późno.
Ostatnio ciągle cię nie ma w domu. Dzieci cię nie widzą wychodzisz, gdy jeszcze śpią, wracasz gdy już śpią. Martwię się o ciebie. choćby nie masz kiedy wypocząć.
Niestety, taki czas. Mam nadzieję, iż ten maraton potrwa nie dłużej niż tydzień. A kiedy będziesz w szpitalu, z kim zostaną dzieci?
Coś wymyślę. Może zatrudnimy nianię.
Nie chcę oddawać dzieci obcej osobie na cały dzień.
Porozmawiamy później, dobrze? Ja naprawdę mam sporo spraw na głowie.
Wydaje mi się, iż ci nie zależy już na rodzinie
Kochanie, nie mów tak. Wszystko, co robię, robię dla ciebie, dla Franka, Szymona i naszej córeczki, która już niedługo będzie z nami.
Wiem, po prostu bardzo za tobą tęsknię.
Andrzej został w biurze długo po zmroku. Gdy wrócił do domu, dzieci już spały, żona czekała w salonie.
Wybacz mi, kochany. Dzisiaj nerwy mi puściły, nie powinnam była cię obciążać.
Nic się nie stało. Musisz odpoczywać, nie powinnaś czekać. Chodź do kuchni, podgrzeję ci kolację.
Nie, nie jestem głodna. Zamówiłam coś do biura, a przy okazji przyniosłam te rogaliki z morelą. Są wspaniałe, nie jadłam lepszych. Ale ten chleb z orzechami i suszem
Mi i chłopcom jakoś nie przypadł do gustu.
Andrzej zapatrzył się w okno, wracając myślami do starszej kobiety spod piekarni.
Kochana, idź spać, skoro znowu wstaniesz o świcie do pracy próbowała go zachęcić do rozmowy Kinga. Powiedz szczerze, masz jakieś kłopoty w firmie?
Nie, w firmie wszystko gra. Liczę, iż uda mi się dogadać z jednym dużym dostawcą i będzie już idealnie.
Jesteś przemęczony.
Po prostu Dziś widziałem starszą panią pod piekarnią. Byłem zamyślony i nic nie usłyszałem, dopiero teraz sobie przypominam urywki rozmowy między nią a sprzedawczynią. Ale najdziwniejsze wydaje mi się znajoma, ta twarz i ta broszka na marynarce
Andrzej był dobrym człowiekiem, zawsze niosącym pomoc. Wygląd pani spod piekarni nie dawał mu spokoju całe popołudnie. Dręczyło go, iż wtedy nie zareagował. I to wrażenie, iż znał ją już kiedyś
Następnego dnia zjawił się w biurze bardzo wcześnie, pogrążony w rachunkach.
Może ja już się zestarzałem, skoro nad prostą kalkulacją muszę tyle ślęczeć uśmiechnął się sam do siebie.
Nagle wykrzyknął: Toż to pani Tamara Pawłowska! Rozpoznałem ją po tej starej broszce i zawsze eleganckim żakiecie. Siedemnaście lat jej nie widziałem
Pani Tamara Pawłowska była jego matematyczką, wszyscy ją uwielbiali. choćby rodzice uczniów przychodzili po radę.
Wyszła za mąż późno, w wieku 38 lat. Urodziła córkę, ale niestety dziewczynka była chorowita i zmarła, mając tylko trzy latka.
Po tej stracie pani Pawłowska rozstała się z mężem. Zamiast własnego dziecka, obdarzała troską i miłością swoich uczniów.
Dzieciństwo Andrzeja było trudne. Wychowywała go babcia, rodziców stracił w wypadku, gdy jeździli za pracą sezonową.
Był bystrym i pracowitym chłopakiem. Widząc, jak bardzo się stara, nauczyciele szczególnie mu kibicowali, a pani Pawłowska najbardziej.
Często pomagał jej w domu, kiedy była potrzeba, a ona odwdzięczała się serdecznym obiadem wiedziała, iż Andrzej z babcią częstokroć ledwo wiązali koniec z końcem.
A jej własnoręcznie pieczony chleb w kaflowym piecu to było mistrzostwo świata.
jeżeli tak lubisz ten chleb, powinieneś poczęstować i swoją babcię mawiała, odcinając więcej niż połowę bochenka.
Tak się zamyślił nad przeszłością, iż niemal nie zauważył, jak pracownicy wchodzą do biura.
Wiedział, iż dom pani Pawłowskiej został zburzony pod blokowisko, więc postanowił poprosić starego przyjaciela z policji o adres jej nowego mieszkania. Po godzinie już wiedział, gdzie mieszka jego dawna nauczycielka.
Ale wizyta musiała poczekać w pracy miał młyn.
Wieczorem opowiedział Kindze o pani Tamarze.
Może ona nam pomoże powiedział. Martwisz się, z kim zostawię dzieci, gdy będziesz w szpitalu. Pani Tamara naprawdę mnie poprowadziła przez życie. Wiele jej zawdzięczam. Zwłaszcza wtedy, gdy było nam ciężko Nie mogę pozwolić, by taka kobieta cierpiała biedę.
Oczywiście, zawieź ją do nas. Może uda się jej poskromić Franka zgodziła się żona bez wahania.
Ma do tego niebywały talent, uwierz mi uśmiechnął się Andrzej.
Złapał wolną chwilę dopiero w niedzielę. Pojechał do pani Pawłowskiej z bukietem tulipanów.
Z bijącym sercem zadzwonił do drzwi jej mieszkania. Otworzyła mu. Bardzo się postarzała, twarz pobladła, wzrok zgasł.
Dzień dobry, pani Tamaro. Ja Andrzej Nowicki. Byłem pańskim uczniem siedemnaście lat temu.
Andrzejku Poznałam cię od razu, tam pod piekarnią.
Przepraszam, iż wtedy nie zareagowałem. Byłem zamyślony. Pomyślała pani, iż się speszyłem?
Starsza kobieta wzruszona otarła łzy z policzka.
Szukałem panią, bardzo się cieszę, iż się udało.
Wręczył jej kwiaty.
Dziękuję, ostatni raz ktoś mi je wręczył na pierwszego września, cztery lata temu. Przepracowałam jeszcze ten rok potem poproszono, żebym już odeszła.
Nie mam czym poczęstować emeryturę mam dopiero za dwa dni.
Pani Tamaro, przyjechałem zabrać panią do siebie. Mam duży dom. Jestem żonaty, mam dwóch synów, a za dwa tygodnie powitamy córeczkę.
Nie mogę być dla was ciężarem A rodzina chyba nie będzie zachwycona, gdy wpadnie im pod dach obca osoba.
Chciałbym pani zaproponować pracę. Rozmawiałem z żoną ucieszy się. Naszym dzieciom przydałby się mądry opiekun i nauczyciel. Kto, jeżeli nie pani?
Franek, mój starszy, stale się bije. Ostatnio musieliśmy iść do szkoły.
Da pani radę?
Za rok skończę siedemdziesiąt lat, ale spróbuję.
Zbierajmy się, czas poznać moją rodzinę.
Od tej chwili pani Tamara Pawłowska zamieszkała u Nowickich i już nigdy nie musiała martwić się o jutro.
Kinga polubiła rozmowy z tą spokojną, mądrą kobietą była prawdziwym skarbem w ich domu.
Po niespełna dwóch tygodniach wydarzyło się upragnione urodziła się ich córeczka, Daria. Gdy Kinga była w szpitalu, chłopcy szczęśliwie spędzali czas z panią Tamarą. Gotowała im, pomagała w lekcjach, piekła domowy chleb.
Andrzej i Kinga byli spokojni wiedzieli, iż dzieci są w najlepszych rękach.
Franek, dotąd zadziorny, uległ czarowi pani Tamary, choć ona nigdy choćby nie podniosła głosu. Miała ten swój pedagogiczny dar, który poskramia najtrudniejsze charaktery.
Wreszcie przyszedł dzień, gdy Andrzej odebrał żonę i nowonarodzoną Darię ze szpitala.
Tak bardzo za wami tęskniłam! z euforią przywitała rodzinę Kinga.
A u nas wszystko dobrze! uśmiechnął się Szymon.
Mamo, z panią Tamarą piekliśmy chleb! pochwalił się Franek.
Naprawdę pyszny, choć pani Tamara mówi, iż w nowoczesnym piekarniku to nie to samo, co kiedyś w kaflowym piecu. Tamten był nie do podrobienia dodał z dumą chłopiec.
