Zofia w swoich 35 latach uważa, iż nie doświadczy kobiecego szczęścia, ale los postanawia inaczej Zbliżają się do siebie, gdy oboje mają już prawie czterdzieści lat. Kazimierz jest już trzy lata wdowcem w tym czasie. Zofia nigdy nie była zamężna, ale rodzi syna. Jak mówią w narodzie rodzi dla siebie. W młodości ma romans z przystojnym, czarnowłosym Piotrem, który obiecuje ożenić się, oczarowuje młodą Zofię. Ona ulega obietnicom, które okazują się puste. Jak się później okazuje, zalotnik z miasta jest żonaty.
Do Zofii choćby przychodzi żona Piotra z prośbą, aby dziewczyna nie rozbijała cudzej rodziny. Młoda niedoświadczona Zofia ustępuje. Ale dziecko postanawia zatrzymać.
Tak się dzieje. Rodzi Zofia Eugeniusza. I syn staje się dla niej jedyną pociechą. Eugeniusz jest dobrze wychowany, dobrze się uczy. Po ukończeniu szkoły wstępuje na uniwersytet ekonomiczny. Kazimierz kilka razy odwiedza Zofię. Proponuje, by się zeszli. A kobieta wciąż się waha, chociaż Kazimierz jej się podoba. Zofia jakoś wstydzi się własnego syna i uczucia, by wreszcie stać się szczęśliwą. Pewnego wieczoru Eugeniusz postanawia porozmawiać z mamą. Mówi, iż nie ma nic przeciwko: Ja, mamo, i tak już nie będę mieszkał w domu. Wujek Kazimierz to solidny człowiek. Tylko żeby nie obrażał cię. Dla mnie najważniejsze, żebyś była szczęśliwa. Syn Kazimierza też nie jest przeciwny.
Tak zaczynają żyć razem. Pobierają się, urządzają niewielkie święto. Zofia pracuje w wiejskiej bibliotece, a Kazimierz jako agronom. Wszystko robią razem. Prowadzą gospodarstwo domowe, trzymają bydło, uprawiają ogród. Kochają się i szanują nawzajem, szkoda, iż Bóg nie daje im wspólnych dzieci.
Obaj synowie żenią się, doczekują się wnuków. Za każdym razem na święta przygotowują prezenty dla dzieci i wnuków. Domowe jajka, mleko, śmietanę, wieprzowinę i kurczaka. Na święta w ich domu gromadzi się bardzo wielu gości. Wtedy Kazimierz z Zofią siedzą przy stole, cieszą się. I radują się, iż mają z kim świętować.
Tylko wieczorami, gdy starsze małżeństwo kładzie się spać, każdy cichutko myśli: odejść z tego świata pierwszy I nigdy nie czuć się samotnym.
Lata biorą swoje. I pewnego razu nieszczęście podkrada się Rano Zofii robi się źle, gdy właśnie zaczyna gotować barszcz w kuchni. Starsza kobieta upada. Kazimierz z pomocą sąsiadów wzywa pogotowie. Lekarze mówią, iż Zofię trafia udar. Wszystkie funkcje są na miejscu, poza jedną. Zofia nie może już chodzić. Eugeniusz z żoną przyjeżdża odwiedzić matkę. Daje złotych na leki i odjeżdża.
Kazimierz wynajmuje samochód, gdy żonę wypisują ze szpitala, wnoszą z sąsiadem do domu.
Wszystko będzie dobrze pociesza żonę ty tylko żyj. choćby jeżeli będziesz siedzieć i rozmawiać ze mną. Tylko żyj. A ja wszystko zdołam. Tylko nie opuszczaj mnie, moja gołąbko!
Kazimierz dobrze opiekuje się żoną. Po miesiącu przesiada się na wózek. Pomaga mu w kuchni. Wszystko dalej robią razem. Obierają ziemniaki i marchewkę, przebierają fasolę. choćby pieką chleb. Wieczorami Zofia i Kazimierz omawiają, jak będą dalej żyć. Zima jest przed nimi. A Kazimierz nie ma sił, by rąbać drewno.
Może dzieci zabiorą nas na zimowanie do siebie, a wiosną i latem damy sobie radę
W weekend przyjeżdża Eugeniusz z żoną. Synowa Katarzyna, obejrzawszy cały pokój, wyciąga wniosek:
Będzie trzeba, was gołąbki, rozdzielić. Matkę zabierzemy w następnym tygodniu. Niech przygotuję pokój. I przyjedziemy.
A co ze mną? niezręcznie szepcze Kazimierz. My nigdy się nie rozstawaliśmy. Dzieci, jak to tak.
No, to było wcześniej, gdy mieliście siły na gospodarstwo i mogliście sami sobie poradzić, a teraz wszystko jest inaczej. Niech was też syn zabierze do siebie. Razem was nikt nie zabierze.
Eugeniusz z żoną jadą do domu. Kazimierz i Zofia gorzko wzdychają i myślą, co robić dalej. Każdy z nich, zasypiając, marzy nie obudzić się, by nie widzieć tego wszystkiego.
W następny weekend przyjeżdżają obaj synowie. Zaczynają zbierać rzeczy. Kazimierz siedzi przy łóżku Zofii. Cały czas patrzy na nią, wspomina ich młode lata. I płacze Przytula się do chorej żony. I szepcze:
Wybacz Zofio, iż tak się u nas stało Gdzieś zaniedbaliśmy w wychowaniu dzieci. Rozdzielają nas jak niepotrzebne kocięta. Wybacz. Kocham cię.
Zofia chce pogłaskać ręką policzek męża, ale już nie ma sił Kazimierz wychodzi, wycierając łzy rękawem. A siadając w samochodzie, już nie wyciera
Potem syn z żoną i sąsiadem zabierają się do Zofii, owijają ją w koc i w nim zaczynają wynosić z domu nogami do przodu. Chora kobieta myśli, iż to bardzo symboliczne Zofia nie stawia oporu, jej nie ma, gdy wyjeżdża Kazimierz. I chora kobieta tylko chce nie dożyć do wieczora.
Mija tydzień. W pogodny jesienny dzień, właśnie na Wszystkich Świętych ich marzenie się spełnia. Zofia i Kazimierz spotykają się w innym świecie.Zofia w swoich 35 latach uważa, iż nie doświadczy kobiecego szczęścia, ale los postanawia inaczej Zbliżają się do siebie, gdy oboje mają już prawie czterdzieści lat. Kazimierz jest już trzy lata wdowcem w tym czasie. Zofia nigdy nie była zamężna, ale rodzi syna. Jak mówią w narodzie rodzi dla siebie. W młodości ma romans z przystojnym, czarnowłosym Piotrem, który obiecuje ożenić się, oczarowuje młodą Zofię. Ona ulega obietnicom, które okazują się puste. Jak się później okazuje, zalotnik z miasta jest żonaty.
Do Zofii choćby przychodzi żona Piotra z prośbą, aby dziewczyna nie rozbijała cudzej rodziny. Młoda niedoświadczona Zofia ustępuje. Ale dziecko postanawia zatrzymać.
Tak się dzieje. Rodzi Zofia Eugeniusza. I syn staje się dla niej jedyną pociechą. Eugeniusz jest dobrze wychowany, dobrze się uczy. Po ukończeniu szkoły wstępuje na uniwersytet ekonomiczny. Kazimierz kilka razy odwiedza Zofię. Proponuje, by się zeszli. A kobieta wciąż się waha, chociaż Kazimierz jej się podoba. Zofia jakoś wstydzi się własnego syna i uczucia, by wreszcie stać się szczęśliwą. Pewnego wieczoru Eugeniusz postanawia porozmawiać z mamą. Mówi, iż nie ma nic przeciwko: Ja, mamo, i tak już nie będę mieszkał w domu. Wujek Kazimierz to solidny człowiek. Tylko żeby nie obrażał cię. Dla mnie najważniejsze, żebyś była szczęśliwa. Syn Kazimierza też nie jest przeciwny.
Tak zaczynają żyć razem. Pobierają się, urządzają niewielkie święto. Zofia pracuje w wiejskiej bibliotece, a Kazimierz jako agronom. Wszystko robią razem. Prowadzą gospodarstwo domowe, trzymają bydło, uprawiają ogród. Kochają się i szanują nawzajem, szkoda, iż Bóg nie daje im wspólnych dzieci.
Obaj synowie żenią się, doczekują się wnuków. Za każdym razem na święta przygotowują prezenty dla dzieci i wnuków. Domowe jajka, mleko, śmietanę, wieprzowinę i kurczaka. Na święta w ich domu gromadzi się bardzo wielu gości. Wtedy Kazimierz z Zofią siedzą przy stole, cieszą się. I radują się, iż mają z kim świętować.
Tylko wieczorami, gdy starsze małżeństwo kładzie się spać, każdy cichutko myśli: odejść z tego świata pierwszy I nigdy nie czuć się samotnym.
Lata biorą swoje. I pewnego razu nieszczęście podkrada się Rano Zofii robi się źle, gdy właśnie zaczyna gotować barszcz w kuchni. Starsza kobieta upada. Kazimierz z pomocą sąsiadów wzywa pogotowie. Lekarze mówią, iż Zofię trafia udar. Wszystkie funkcje są na miejscu, poza jedną. Zofia nie może już chodzić. Eugeniusz z żoną przyjeżdża odwiedzić matkę. Daje złotych na leki i odjeżdża.
Kazimierz wynajmuje samochód, gdy żonę wypisują ze szpitala, wnoszą z sąsiadem do domu.
Wszystko będzie dobrze pociesza żonę ty tylko żyj. choćby jeżeli będziesz siedzieć i rozmawiać ze mną. Tylko żyj. A ja wszystko zdołam. Tylko nie opuszczaj mnie, moja gołąbko!
Kazimierz dobrze opiekuje się żoną. Po miesiącu przesiada się na wózek. Pomaga mu w kuchni. Wszystko dalej robią razem. Obierają ziemniaki i marchewkę, przebierają fasolę. choćby pieką chleb. Wieczorami Zofia i Kazimierz omawiają, jak będą dalej żyć. Zima jest przed nimi. A Kazimierz nie ma sił, by rąbać drewno.
Może dzieci zabiorą nas na zimowanie do siebie, a wiosną i latem damy sobie radę
W weekend przyjeżdża Eugeniusz z żoną. Synowa Katarzyna, obejrzawszy cały pokój, wyciąga wniosek:
Będzie trzeba, was gołąbki, rozdzielić. Matkę zabierzemy w następnym tygodniu. Niech przygotuję pokój. I przyjedziemy.
A co ze mną? niezręcznie szepcze Kazimierz. My nigdy się nie rozstawaliśmy. Dzieci, jak to tak.
No, to było wcześniej, gdy mieliście siły na gospodarstwo i mogliście sami sobie poradzić, a teraz wszystko jest inaczej. Niech was też syn zabierze do siebie. Razem was nikt nie zabierze.
Eugeniusz z żoną jadą do domu. Kazimierz i Zofia gorzko wzdychają i myślą, co robić dalej. Każdy z nich, zasypiając, marzy nie obudzić się, by nie widzieć tego wszystkiego.
W następny weekend przyjeżdżają obaj synowie. Zaczynają zbierać rzeczy. Kazimierz siedzi przy łóżku Zofii. Cały czas patrzy na nią, wspomina ich młode lata. I płacze Przytula się do chorej żony. I szepcze:
Wybacz Zofio, iż tak się u nas stało Gdzieś zaniedbaliśmy w wychowaniu dzieci. Rozdzielają nas jak niepotrzebne kocięta. Wybacz. Kocham cię.
Zofia chce pogłaskać ręką policzek męża, ale już nie ma sił Kazimierz wychodzi, wycierając łzy rękawem. A siadając w samochodzie, już nie wyciera
Potem syn z żoną i sąsiadem zabierają się do Zofii, owijają ją w koc i w nim zaczynają wynosić z domu nogami do przodu. Chora kobieta myśli, iż to bardzo symboliczne Zofia nie stawia oporu, jej nie ma, gdy wyjeżdża Kazimierz. I chora kobieta tylko chce nie dożyć do wieczora.
Mija tydzień. W pogodny jesienny dzień, właśnie na Wszystkich Świętych ich marzenie się spełnia. Zofia i Kazimierz spotykają się w innym świecie.
